تشنـــــه لــــــب

 

 

اي خــــــــداونــــــد توانـــــــاي مبيــــــــن                خالــــــق امكــــــــــان و رب العالميــــــــن

اندر اين دنياي بــــــــي مهــــــر و وفــــــا                مـــــــــن گرفتـــــــارم به دام مشركيـــــــن

باب من باشد علــــي موســـــي الرضــــــا                از لقب باشــــم جـــــــــواد العـــــــارفيـــــن

از ستـــمــــــهـــــاي عــــدوي نابــــكــــــار               روز و شب باشم ز دشمـــــن دل غميــــــن

سينه ام مجــــــــروح و قلبــــــم داغــــــدار               گشتـــه از ظلــــــم و جفــــــاي خائنيـــــــن

باعث قتلـــــــــم شـــــده ملعــــــونــــــه اي               كودكـــانم گشتــــــه بي يـــــار و معيــــــــن

بــــود ام الفضــــــــل ملعــــــــونه دغــــــا                ريخت در كامم ، ستمگـــــر ، زهر كيـــــــن

پس در حجــــره به روي شــــــاه بســـــت                گشت غمگيــــــن ، ان وصـــي مرسليـــــن

هر چه گفتا ، از عطــــــش دل سوختـــــــه              شورشـــــي افتــــــاد در عــــــرش بريــــــن

كام عطشان همچـــــو جــــــد اطهــــــرش                تشنه لب جـــــــان داد ان حامـــــي ديــــــن

 

دل دريا خــــــون شــــــــد  
   

بارالها ، ز چه رو همـــــــدم گل، خار شـــــده          خار و خس ، زاغ و زغن ، ساكن گلزار شده

بلـبل بستــــــــان ، از خــــــار شكــــــايت دارد          كه چرا خار به جــــاي گل گلنـــــــار شـــــــده 

من جوادم كه جهان ريزه خور خوان من است         مرغ جان ، حبس و در اين دام گرفتار شــــده

انقدر رنج ، من از همســـــــر خائــــن ديـــــدم          كه دلم غمزده زين شوم ستمكــار شـــــده

اين چه ايين و طريق است ، كه اين ملعـــــونه         پي ازار من ، اين مشرك خونخـوار شــــده

گل من پرپر و پژمرده شده وقت شـــــــبـــــاب          جگرم سوخته از كينه غــــــــدار شـــــــده

ريخته زهر جفا را چــو بكامـــــم پنهـــــــــــان          قلب من سوخته ، نيلي گل رخسار شـــــده

گشته از زهر جفا سينه و قلبم مــــجــــــــروح         خون دل امده ، از چشــم درر بار شــــــــده

هر چه فرياد كشيدم : زعطش سوختــــــــه ام          نه كسي با خبر از من ، به شب تار شـــــده

بر رخم بسته در حجره و محبوسم كـــــــــــرد          خود گرفتار غضب ، اتش قهـــــار شـــــــده

اخر الامر به مقصود خــــودش نائل شــــــــــد          ليك ارام دلم ، زار و عــــــــزادار شـــــــده

قطره،زين ماتم عظمي، دل دريا خون شــــــد           شور عاشورا ، دگــــر باره پديدار شــــــده

 غمـــــخــــــانه

 

 

بار ديگر عالمــــي غمخــــــــانه شـــــــــد               غــم فـــــــزا از ناله جانانـــــــــه  شـــــــد

در عـزاي نـــــــور چشــــــــــم احمـــــــدي              غـــــــرق ماتـــــم شـــــــد جهان  سرمدي

قلزم كون و مكــــــان امــــد به جــــــــوش              مي رسـد بر گـوش دل ، بانگ  ســــروش

شد پريشـــــان خاطــــــــر بدر الدجـــــــــي              ان سمــــــي مصطفــــــي ، پـــور رضـــــا

ان جـــواد  جـــــــــود رب العالمـــــيــــــــن              شد مشــــــوش خاطــرش از زهر كيـــــن

در جوانــــــي شــــد خــــزان گلــــــــزار او              زرد گشتـــــــه چــــــهـــــــره گلنــــــار او

همســـرش ظلم و ستــــــم بنيــــاد كـــــــرد              بهر قتلش هر زمــــــان امــــــداد كــــــرد

بـــــــود در خانـــــــــه ولــــــي كائنـــــــات              در تلاطــــم ، كشتــــــي بهــــــر نجــــــات

زاه جانسوزش دل زهــــــــرا شكســـــــــت              دربرويش ، مشــــــــرك ملعونه بســــــت

هر چه گفت از زهــــــــــر قاتل سوختــــــم              شمع جان در نار جـــــــور افروخــــــتــــم

هيچكس غيـــــر از خدا يــــــــادش نكـــــرد              گوش بر افغـــــــــان و فــــريادش نكــــرد

عاقبـــــــت  با لعل عطــــشان ، داد جـــــان              همچــــــــو جــــــدش بر لـــــــب اب روان

 رخـت بســــــت و رفـــــــت از دار فنــــــا               شد جهـــــان در ماتمـــــــــش ماتم ، سرا

قطره ، جسم اطهـــــرش عريــــان نبــــود               اهل بيتش بي ســر و سامـــــان نبــــــــود

بي كفن جسمش نشد پنهــــــــــان به خاك                جسمش از خنجر نگشته چــــاك چــــــاك