فرهنگی - تبلیغی-خبری

ثبت مقالات به مناسبتها و شرح فعالیتها ی کانون

شهادت جوادالائمه ع

دل افســــرده ام با غــم قــــرين  اســــت                  كه در فكر جواد العارفيـــــن اســــــت

چــرا غمگيــــن در اين عالــم   نبـاشــم                   پريشان قلب ختم المرسليـــــن اســــت

شــد از زهر جفــــا و كينــه  مسمـــــوم                   جهان از ماتمش با غم قــــرين اســـت

بــه هنگــام شبــاب ، از كـيـــد  دشمــن                  خزان ،  گلزار سلطان مبيـــــن اســـــت

ميـــان حــــجـــــره در بســـتــه  بــــراو                   زاهش ، لرزه بر عرش بريــن اســــت

غبار غـــم نشســتــــه بــــر رخ  مـــــاه                   گه قتل شـــه دنيــــــا و ديـــن اســــــت

لبــش عطشان و جانـش بر لبــــش  بود                  چنان جدش كه دريا افريــــــن اســـــت

هنــــوزم در تمــــام كــــون ،  قطــــــره                   بپا شور عـزا در شهر ديــــن  اســـــت

 

من جواد فيض ، هم بر اوليــــن ، هـم اخرينـــــم

                                                         باء بســــم الله خلقــــــــت ، روح رب العالمينـم

در حضور حق تعالـــــي ، بنـده فرمانـــــروايـــــم

                                                        حكم فرماي عوا لم ، رهبـــــر روح الامينــــــــم

سينه من ، مخزن علم لدنـــــــي امــــد از حــــــق

                                                        قلزم فضل الهـــــــي ، رهنمــــــاي مؤمنينـــــــم

حجت بر حق حقم ، كاشــــــــف اســـــرار غيبـــم

                                                        من امام و نور چشـــم اسمــــــان و هم زمينــــم

جلوه مصباح و نور عرشه (عرش استوي) يــــم

                                                         گاه در سير عوالم ، گاه در عـــــرش برينــــــم

جد من ، ختم رسل ، پيغمبر اخر زمــان اســـــت

                                                          شاخه طوبي زهـــــرا و اميــــــر المؤمنينـــــم

من وصي مصطفي و مرتضي و مجتبــــي يـــــم

                                                          وارث شاه شهيدان ، زاده ان مـــــــه جبينـــــم

برترين ايات حقم ، مصـــــدر علــــــــم الهـــــي

                                                          رهبر خلق جهانـــم ، شافــــــع للمــــذ نبينـــــم

نه سپهر عدل و دادم در زميـــــن و اسمانــــــم

                                                           در لقب ، اين رتبه دارم ، حافظ دين مبينــــــم

قطره ام كه از ان پديد امد به دنيا هفـــــت دريا

 

من ان زينــــــت ده عــــرش برينـــــم                 كه جا داده خــــــدا انــــــدر زمينـــــــــم

امـــــــام مقــــتــــــــداي كائنــــــاتــــم                 بــــــه امـــــر ذات رب العالـمـــينـــــــــم

كتاب الله ناطــــق ، معـــــدن علـــــــم                 وصي مصطفــي ، حبــــــل المتــيـنـــــــم

جهان باشد چو انگشتـــر به دستـــــم                 كه بر انگشتــــري نقــــــش نگـــينــــــم

زمين و اسمان باشـــــــد مطيعــــــــم                  كه حاكم ؛ هم بر ان و هــــم بر اينــــــــم

من ان ظــــــل خداونــــــد جهانـــــــم                  گهي در عــــرش گه عــــرش افرينــــــم

براي حفظ دين و حفـــــــظ قـــــــران                  بود جبـــــــار و دشمــــــــن در كمينــــــم

از اين ملعونه شــــوم ستمــــــگـــــر                  ز مكر و حيلـــه اش با غــــــم قرينـــــــم

گواهم عاقبــــــت از زهـــــر كينــــــه                  كنــد مســــــمــــــوم ، اخر اين لعينــــــــم

به راه دين بايـــــد دهــــــــم جــــــان                  شــــــود محفــــــوظ ، قــــــران مبينـــــــم

رضايم بر رضـــــاي حــــق تعالـــــي                  كه من، در امر حق، صبـــــــر افرينـــــــم

گواهــــــم از دل دريـــــــا و قطــــــره                 كه دست حــــــــــق بـــــود در استينــــــم

                                                          صاحب كون و مكان ، درياي گوهـــر افرينــــم


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  چهارشنبه دوازدهم آبان 1389ساعت 10:40  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

شهادت امام محمد تقي

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوازدهم آبان 1389ساعت 10:31  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

13 آبان

شكوه 13 آبان را پاس مي‌داريم

 

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  شنبه هشتم آبان 1389ساعت 10:43  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

آغاز مهر ومهربانیها

بوی مهربانی و لبخند

پشت پلک هایت شور بیدار شدن، آواز می خواند.  خیابان ها مشتاق قدم های کوچک تو نشسته اند.کوچه ها، بی قرار هیجان های کودکانه شمایند.بوی مهر/ بوی مهربانی/ بوی لبخند / بوی درس و مدرسه / بوی شوق کودکانه پیاده روها / بوی نمره های بیست / بوی دفتر حساب / بوی مشق های ناتمام / بوی دوستی / مهربانی مدام / بوی... .

پاییز با خود شور می آورد. قاصدک ها، خبر بازگشایی مدارس می دهند. درختان آماده می شوند تا با شوق، برگ های رنگارنگشان را چون کاغذهای رنگی، بر سر کودکانی که مشتاقانه به مدرسه می روند، بریزند و سارها بر شاخه های انبوه درختان صف کشیده اند تا آوازهای گرمشان را بدرقه راهشان کنند. نسیم، نفس های معطرش را هر صبح، بر گونه های سرخابی کودکانه شان می دمد تا خواب را در سایه های کوتاه دیوارها جا بگذارند و مشتاقانه تا حیاط منتظر مدرسه بدوند.

دیوارهای آجرنمای مدرسه را سراسر شور و شوق پر کرده است.کلاس ها، با آغوش باز در آستانه درها ایستاده اند تا مهمانان کوچک خود را در آغوش بکشند.تخته های سیاه، بی صبرانه منتظرند تا دست های صمیمی معلمی مهربان، لبریز واژه های دوستی شان کند تا عشق، با لبخندی ناگزیر، بر لب های کوچک دانش آموزان بنشیند.واژه ها بر تخته های سیاه جان می گیرند و پروانه می شوند تا در نفس های هیجان زده کودکان، پرواز کنند و فضای لرزان کلاس را گرم کنند. چه شور و حالی دارد روزهای آغاز مدرسه. روزهایی سراسر دلهره و هیجان و شوق و اضطراب، روزهای مهر و مدرسه، روزهایی که خیابان ها سر خوشِ هیجان لبریز صداهای کودکانه جاری در پیاده روهایند. روزهایی که عشق، هر سحر عاشقانه از پشت پنجره کلاس ها سرک می کشد تا با بالا آمدن آفتاب، تنشان را در نفس های معطر کودکان شست وشو دهند. روزهایی که آفتاب، به شوق مدرسه رفتن، هر صبح زودتر از آواز خروس ها بیدار می شود. روزهایی که ماه، بالای سر دفترهای مشق، به خواب می رود!

یاد آن روزهای مهربان به خیر! چه حسی دارد دوباره کودکانه تا حیاط مدرسه دویدن!

به سوی یار مهربان

امروز همه راه های روشن، به مدرسه مهر ختم می شود و این، سرآغاز جدیدترین صدای همبستگی است.

امروز، چشم های صفا و یکرنگی، در حضور ماه مهر می جوشد. شوق های دسته جمعی در محیطی گرد آمده اند تا بار دیگر، بوی «یار مهربان» را جشن بگیرند.کتاب ها دسته دسته می آیند و سلام دست ها را پاسخ می دهند؛ پاسخی گرم تر از تابستانی که بچه ها پشت سر گذاشته اند.ماه مهر هم آمده است تا در این هیاهوی شاد، یک حس قوی را تا آخر فصل، ذخیره کند.امروز، پیام جشنواره کیف ها، محبت است.بهار، چقدر از درک این روز پاییزی عاجز شده است!هیچ نقاش زبردستی نمی تواند شادترین جنب وجوش های حیاط را به تصویر بکشد.آفرین بر این احساس ها و ذوق های سرشار که مدرسه را از تنهایی و کسالت در آوردند و اینک، خلوت بی روح روزهای گذشته اش را غنچه غنچه خنده می زنند!تقویم به سادگی از این روز نقره فام نمی گذرد، توشه ها می گیرد و خوشه ها می چیند. دل های بچه ها را می بیند که هر کدامشان از صبح، روشن ترند. به راستی که هیچ روزی با این سپیدی، قابل قیاس نیست. دانش اندوزی، زیباترین و ماندگارترین اثر خویش را بر دقایق اکنون گذاشته است.تصنیف عاشقانه مهرورزی، هدیه امروز است که بچه ها برای معلمان و هم کلاسی های خود آورده اند.

شادکامی در کلاس های دوستی موج می زند.تابستان، نگاه بچه ها را همچنان شاد، دوباره به مدرسه آورده است تا فصل پربار دانش از این وجد فراوان روحیه بگیرد.

هیاهوی مهر

روز هیاهوی دانش آموزان شاد، روز معلم های صبور و مهربان. روز ناظم های دلسوز و مدیرهای دوست داشتنی؛ روزی که باز فراش پرتلاش، می رود به جنگ هر چه غبار. روزی که همه دیوارها، میزها و صندلی های مدرسه که از خواب تابستانی بیدار شده اند، به روی اهالی درس و دانش لبخند می زنند.آغاز رژه منظم کیف ها سر صف های صبحگاهی که می روند به سمت باغ دانایی.از امروز، قرار است همه ما جایی را بسازیم. می پرسید کجا را؟ همان خانه ای را که با آجر واژه ها ساخته می شود، همان جا که پنجره هایی از جنس برگ های سبز و زنده دارد، همان جا که وقتی آباد است که با کتاب خواندن و یاد گرفتن، تر و تازه شده باشد، خانه دل هایمان را می گویم.پس همه شما امروز به مدرسه می روید که دل های نازنینتان را آبی بزنید، از روی شیشه هایش گرد و خاک نادانی را پاک کنید و این خانه ارزشمند را صفایی بدهید. به گل ها و سبزه ها دستی به نوازش بکشید و روز تولد مدرسه را جشن بگیرید.کاش همیشه دانش آموز بمانیم! کاش هر سال، اول مهر که می شود، همین طور هیجان زده، منتظر صدای زنگ آغاز سال تحصیلی جدید، در پوست خودمان نگنجیم.کاش قدر معلم های صمیمی را بیشتر بدانیم!

دوباره خورشید طلوع کرده است...

باز اول مهر است؛ اول خورشید گرم مدرسه. من، با بویی از بابونه ها که کنار پنجره ام روییده اند، از خواب بیدار می شوم. ساعت قلبم تندتند می زند. کتاب هایم را که از پشت طلوع خورشید چشمک می زنند، برمی دارم و در کیفی از شادی کودکانه می گذارم. باز هم مادر برایم نان و روشنایی گذاشته تا سر زنگ تفریح، با جرعه ای از عسل شیرین الفبا بخورم. مادرم سفارش کرده تا مثل قبل، لحظه های شادی ام را در مدرسه جانگذارم و وقتی که برمی گردم، سرمشق زندگی ام را که فرشته ها برایم نوشته اند، درست بنویسیم.معلم، مثل همیشه با آن لب هایی که به آبشار خنده گشوده می شود، گفته است جمع و تفریق خوبی ها و بدی ها را تمرین کنم تا حساب زندگی، دستم بیاید.باز هم اول مهر است و من با بویی از بابونه ها که کنار پنجره تنهایی ام روییده است، از خواب بلند شده ام. سالیان درازی است که صبح روز اول مهر، با صدای چلچله ها از خواب می پرم و هراس دارم که نکند دیر برسم.هر سال اول مهر، من هفت ساله می شوم و انگار از خوابی هزارساله برمی خیزم، چشمانم را با دستان کودکی ام می بندم و دوباره باز می کنم. درست دیده ام؛ هم کلاسی هایم با میخک ها و نرگس ها می روند تا در مدرسه درس بخوانند و هزارساله شوند. باز هم می دوم تا به آنها برسم و کتاب زندگی ام را از آغاز بودنم بخوانم و بزرگ تر شوم.

معلم مهربانم، باز هم کنار در کلاس ایستاده و با نگاهی سرشار از بوی روشنایی نگاهم می کند. من هم در صف آرزویم وارد کلاس می شوم. پشت نیمکت تاریخ می نشینم و به تخته سیاه مدرسه که از آن نور می ریزد، خیره می شوم. درس، آغاز می شود و موج شور و شادی از تکرار جدول ضرب خنده، کلاس را با خود می برد. با نرگس ها تمرین حساب داریم. گلی برای معلم، یک گل برای مادر و نرگسی برای پدر؛ روی هم می شود دسته گلی که در دست می گیرم و می گذارم روبه روی آینه تا پاییز بداند که در روز ورودش، بهار می آید و خورشید در حیاط مدرسه می شکفد؛ خورشیدی دوباره برای فردایی که نوید تعالی و شکفتن است.

فصل شکوفایی

صدای قدم هایی نرم، رخوت خیابان را بر هم می زند؛ قدم هایی که با گام های پاییز هم نوا شده است.

طنین ضربان قلب هستی در گام های کوچک اما بلند کودکان، ضرب می گیرد. این ضرب آهنگ حیات متعالی بشریت است. این صدای بلند حیات فرهنگی است. این صدای زندگی است. این آوای زنگ بیداری است که تمام شهر را به پویشی تازه می خواند. دوباره عدالت، بخش می شود؛ محبت، ضرب و عشق به توان می رسد. دوستی، جمع می شود و نفرت نه نفرتی وجود نخواهد داشت.صدای جیرجیر نیمکت ها چقدر خاطره انگیز است. ... صدای پای کسی می آید؛ کسی عطش تشنگان دانش را فرو خواهد نشاند؛ معلم را می گویم. برپا!

خاطرات شیرین

دوباره آمده ام تا سر بگذارم بر شانه های دفترم و با درخت ها و گنجشک ها به خواب بروم.آمده ام تا دفترم را از هر چه که برای بزرگ بودن لازم است، پر کنم.چه ساعاتی که زنگ انشایم پر می شد از کلماتی به رنگ توصیف و استعاره های کودکانه!

«مهر» دوباره با سبدی از تازه ها و تبسم ها آمده است تا دست های کودکانه ام را بگیرد و پله پله به بالاها، نزدیک کند.

مهر، از کوچه های گرم تابستان خودش را کنده است و به مدرسه رسانده است تا زنگ شروع دانایی را به صدا درآورد و برگ های زرد درختان را روی جدول ها و کاشی ها بریزد و این خود، یکی از درس های ما شود.دوباره کتاب ها، سر بر شانه کیف ها می گذارند و کیف ها، از داستان ها و پندها و شعرها و معادله ها و جمع و تقسیم ها پر می شوند.صبح است و دست های گرم پدر، اشتیاق کودکانه ام را تا مدرسه بدرقه می کند و بوسه گرم مادر، در صورت خاطراتم گل می اندازد.پیچک های همیشه عاشق، از بازوان دیوار مدرسه بالا رفته اند تا از گوشه پنجره های کلاس، بر کلمات و واژه ها سرک بکشند.گچ های سفید و قرمز و سبز و آبی، بلند می شوند و بهار علم را با شکل گلستانی پر از گل های رنگارنگ نقاشی می کنند.دست هایم را می بویم؛ هنوز هم بوی دفتر کاهی مشق را می دهد. هنوز هم بوی لبخند معلمم را می دهد که در اولین روز مدرسه به کلاس پاشید و ما برداشتیم و در دفتر خاطرات مان گذاشتیم.زنگ مدرسه به صدا درمی آید و صدایی در من، مرا فریاد می زند که یک بار دیگر، هفت ساله شوم و دفتر و کتابم را بردارم و بروم سر کلاس بنشینم تا خاطرات شیرین گشایش مدرسه ها را دوباره مرور کنم.

آقا اجازه

روز بازگشایی پنجره های آبی به سمت افق دریاهاست. روز شروع دیر رسیدن و اضطراب و تلاش برای به دست آوردن کارت های صدآفرین و مشق هایی که هر شب نوشته می شوند و هر روز خط می خورند.کسالت روزهای تابستان را در اتفاقی ساده فراموش می کنم؛ وقتی چشم هایی را می بینم که طراوت و شادی را در آغاز فصل مهر و مدرسه بشارت می دهند.

تمام تخته سیاه های منتظر، سپید می شوند و دیوارهای بی اتفاق سفید، سیاه!شهر، با کوچه هایش از خواب برمی خیزد، خمیازه می کشد و حیاتی تازه در رگ هایش جاری می شود.ورق های کتاب ها، در حاشیه سپید خود، جایی برای حرف های نگفته دارند که با نقاشی ها، خاطره می شوند.زنگ های تفریح، در خاطراتم به صدا درمی آیند تا کودکی هایم را از انقباض سرد دقایق، به حیاط شلوغ مدرسه ببرند؛ تا دوباره به گل ها لبخند بزنم و سعی کنم عطر معلم را در ریه هایم به خاطر بیاورم.آقا اجازه! باز هم مرا سر کلاست راه می دهی؟

کانون فرهنگی تربیتی شهید احمدزاده برادران امل

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هشتم شهریور 1389ساعت 10:42  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

طرح تابستانه کانون

ثبت نام طرح تابستانه کانون شهید احمدزاده واحدبرادران شروع شد


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  سه شنبه یازدهم خرداد 1389ساعت 7:52  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

  ایام سوگواری شهادت بی بی دوعالم ُام ابیها فاطمه زهرا س

 

تسلیت باد

 

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1389ساعت 11:45  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

 

به نام خدا

قابل توجه اولیای محترم ودانش آموزان عزیز

 آموزش قرآن   ( تلاوت قرآن و حفظ قرآن کودک به روش نوین)                  مداحی   

کامپیوتر    (مقدماتی ، تکمیلی و پیشرفته)

                            زبان

                                 خوشنویسی   تحریری و قلم نی

              نقاشی    و   طراحی

    آموزش شنا

                      فوتبال

                                                             شطرنج

                                     ژیمناستیک کودک    

 تنیس روی میز

 

کانون فرهنگی تربیتی شهید احمدزاده در ترم تابستان (طرح غنی سازی اوقات فراغت) در

 رشته های زیر ثبت نام می کند

شروع ثبت نام بعداز پایان امتحانات خرداد

پس، از هم اکنون به فکر تعطیلات تابستان باشید

کانون شهید احمدزاده واحد برادران آمل

آدرس: آمل خیابان شهید بهشتی (چاکسر) اول اسپیاری روبروی استخر شنای تربیت بدنی

 (تلفن تماس  2222828)

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1389ساعت 11:23  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

انقلاب اسلامی

                 دهه‌ي چهارم انقلاب اسلامي ايران

                         چالش‌ها و بايد‌ها

    انقلاب اسلامي و به دنبال آن تشكيل حكومت اسلامي در ايران، بزرگ‌ترين رويداد تاريخي در دنياي معاصر بود، اين انقلاب با بهره‌گيري ازرهبري و آموزه‌هاي ديني و تكيه بر شانه‌هاي مردم، بار ديگر پيام و ادبيات فرهنگ و تمدن بزرگ و طلايي اسلامي را در گوش جهان طنين‌انداز ساخت.

   مطلب کامل را در ادامه مطلب بخوانید لطفا روی ادامه مطلب کلیک کنید


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم بهمن 1388ساعت 6:57  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

اسامی شهدای 6 بهمن سال 1360 آمل

ردیف

نام شهید

نام پدر

تاریخ تولد

وضعیت تاهل

شغل

آدرس

1

سقا        علیزاده

رمضان

1347

مجرد

دانش آموز

ده متری اول نور

2

طاهره      هاشمی

غلامحسین

1346

مجرد

دانش آموز

خیابان امام خمینی(ره)

3

خضرالله     اکبرزاده

ذکریا

1346

مجرد

دانش آموز

روستای کمانگرکلا

4

علی       ابراهیمی

قنبر

1344

مجرد

دانش آموز

روستای آغوزبن

5

محمد        دیوسالار

مصطفی

1342

مجرد

تعمیرکاراتومبیل

خ- طالب آملی

6

غلامحسین  هدایتی

علی محمد

1342

مجرد

نیروی انتظامی

شهرستان محمودآباد

7

علیرضا      قاسم نژاد

کرمعلی

1341

مجرد

کارگربنیادمسکن

روستای رشکلا

8

منوچهر    قلی نژاد

مسلم

1341

مجرد

مصالح فروش

خیابان امام رضا(ع)

9

جعفر        هندوئی

عزیزالله

1341

مجرد

دانش آموز

خیابان امام رضا(ع)

10

قربان     بابکی

یحیی

1340

متاهل یک فرزند

گچ کارساختمان

بازیارکلا

11

مصطفی     اسماعیلی

حسین

1340

مجرد

کارگر

خیابان امام رضا(ع)

12

حیبب الله     حسینی

سیدخلیل

1339

مجرد

کارگر

روستای بی نمد دابو

13

مجید          قلیج

فضل الله

1339

مجرد

دانش آموز

دباغچال

14

نورمحمد     عبدی نژاد

حبیب الله

1339

مجرد

خیاط

خیابان امام رضا(ع)

15

محمود        افراکش

رجبعلی

1339

مجرد

پاسدار

روستای بورمحله

16

همت الله      متو

قنبرعلی

1339

مجرد

پاسدار

روستای قلعه کش

17

اسفندیار     ذوالفقاری

حسین

1339

مجرد

پاسدار

شهرستان قائمشهر

18

علیرضا       رنجبر

علی

1338

مجرد

کارگر دخانیات

خیابان امام رضا(ع)

19

محمود        بشمه

قربانعلی

1338

مجرد

کشاورز

کلاکسر

20

حمیدرضا     ایزدی

رجب

1338

متاهل یک فرزند

پاسدار کمیته

خیابان امام رضا(ع)

21

احسان         طاهری

رمضانعلی

1338

مجرد

پرسنل جهاد

خیابان امام رضا(ع)

22

ناصر          رسولی

غلامعلی

1338

مجرد

کشاورز

روستای رودبار

23

خیرالله      عباس زاده

نعمت

1338

متاهل یک فرزند

کشاورز

روستای کوکده

24

پرویز          بازدار

شیرآقا

1337

متاهل یک فرزند

حلب کوب

خیابان امام رضا(ع)

25

رمضان        شعبانزاده

حبیب

1337

متاهل یک فرزند

پاسدار

روستای الو

26

حسین ملکشاهدخت

علی اکبر

1337

مجرد

پاسدار

روستای تسکابن

27

فتح الله         اکبرزاده

ذکریا

1336

متاهل دو فرزند

پاسدار

کمانگرکلا

28

اکبر         فضلی درزی

حسین

1334

متاهل دو فرزند

قناد

میدان قائم(عج)

29

مرتضی        فدائی

ولی

1334

متاهل دو فرزند

پاسدارکمیته

دباغچال

30

قاسم          ولیپور

اعظم

1334

مجرد

کارگر

شهرستان محمودآباد

31

عبدالله     قریشی

ابراهیم

1330

متاهل یک فرزند

دادگستری آمل

خیابان نور

32

صادق     مهدوی

مرتضی

1329

متاهل سه فرزند

معلم

خیابان نور

33

فضل الله    سلیمانی

عبدالله

1329

متاهل دوفرزند

مغازه دار

اسپه کلا

34

امرالله        سلطانی

محمد

1329

متاهل دوفرزند

کشاورز

روستای آهنگرکلا

35

رمضانعلی    رمضانی

حاتم

1328

متاهل چهارفرزند

کارگر

خیابان طالب آملی

36

فرخزاد      زارع

حاجی آقا

1327

متاهل یک فرزند

کارمند بانک

اسپه کلا

37

محمدعلی   محمدی آملی

محسن

1312

متاهل سه فرزند

پیشه ور

خیابان نور

38

محمد          گلچین

------

-----

--------

--------

مشهد

39

رحیم          عزیزی

------

-----

--------

--------

شهرستان بابل

40

محمدنبی    محمدی

محمد

1307

متاهل سه فرزند

کشاورز

شهرستان محمودآبادروستای معلم کلا

گرامی باد یاد و خاطره دلیرمردان حماسه خونین ششم بهمن سال 1360 آمل

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم دی 1388ساعت 12:33  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

ششم بهمن آمل

حمله اتحاديه کمونيستها به شهر آمل :

اتحاديه کمونيستهاي ايران:بنيانگزار اين اتحاديه بيژن جرني با افکار مارکسيسم و لنيسنيسم

مي با شد .اين گروهک با کنار گذاشتن دين اسلام،از ابتداي پيروزي انقلاب اسلامي مخالفتهاي خودرا با انقلاب اسلامي مردم ايران بويژه با تحت فشار قرار دادن دولت مردمي شهيد رجايي اعلان کردند و در سال 1360با حمله به پاسگاهها و سرقت اسلحه و نيز تحويل گرفتن اسلحه از واسطه هاي آمريکايي مسلح شده ، دست به ترور و بمب گزاري وسيع در جهت سلب آسايش مردم مي زند درحالي که در تهران توان مقابله با مردم و نيروهاي نظامي را نداشت به جنگلهاي شمال پناه برده و گروهکي را بانام سربداران تشکيل مي دهد.بدين جهت جنگل آمل را مرکز آموزش ،سازماندهي و عزيمت نيروها به سوي هدف قرار دادند.در جنگلهاي شمال علاوه بر اين گروه ، گروه رنجبران و گروه اشرف دهقان و سازمان مجاهدين خلق (منافقين) نيز حضور داشتند.

اهداف حمله:براساس اعتراف دستگير شدگان ،هدف اصلي نابودي اسلام و نظام جمهوري اسلامي با شعار دفاع از خلق و آماده سازي براي ايجاد يک حکومت کمونيستي بود

علل انتخاب جنگل آمل :1- جنگلهاي آمل به علت داشتن درختان انبوه و شاخ و برگ فراوان با رنگهاي مختلف از لحاظ نظامي داراي استتار بسيار خوبي بود که به هيچ وجه از طريق هوايي نمي توان آن را کنترل نمود و در زمستان نيز شناسايي را مشکل مي کرد و نيز وجود راههاي مال رو و شبيه به هم و نيز درختان و تپه و دره هاي مشابه به خصوص در شب عاملي براي گم شدن کساني است که آشنايي و تسلط کافي بر محيط جنگل ندارند

2: وجود عناصر بومي و کارگران و رانندگان معدن باعث مي شد رفت و آمد هاي عناصر غير بومي چندان غير عادي نباشد .  

3- استقرار در حاشيه جاده بين المللي هراز داراي سه مزيت عمده بود:الف-شلوغي و حجم زياد تردد

 با عث کم خطر بودن هرگونه نقل و انتقال نيرو و امکانات به داخل جنگل بود ب: مسدود نگاه داشتن جاده در مواقع ضروري موجبات ممانعت انتقال نيرو و امکانات کمکي از مرکز حکومت را فراهم مي ساخت ج: بنا به اعتراف دستگير شدگان به علت نداشتن راديو با مسدود کردن جاده و تبليغ و پخش اعلاميه ها

مي توانستند حضور و فعاليت خودرا به سرعت در داخل و خارج کشور منعکس نمايند .

چگونگي حمله ايادي استکباري به شهر آمل

گروهک به اصطلاح سربداران با توجه به درگيريهاي متعدد در جنگل با مردم و نيروهاي نظامي وبا فرارسيدن فصل سرما به ويژه بارش برف سنگين و کمبود تجهيزات و امکانات وخسته شدن نيروها مبني بر اينکه تا کي بايد در اين سوراخها و غارها مخفي باشند ؟پس کجاست آن استقبال گرم مردم از ما؟

سرانجام در شب دوشنبه پنجم بهمن سال شصت در ساعت 8شب با چنگالهاي خون آشام و چکمه هاي پوشالي در زمان استراحت مردم زحمتکش شهر ،دزدانه وارد شهر شده و در طول دوساعت در تمام مراکز حساس شهر مستقر شده وبا بستن جاده ها و دستگيري افراد و ترور آنها ،جنايت خودرا آغاز کردندو با اشغال اداره مخابرات و دادگستري وبه شهادت رساندن چندين عابر پياده جنايات خود را درآن شب ادامه دادند و به محاصره مراکز نظامي مي پرداختند.

ولي علي رغم داشتن تجهيزات سنگين نظامي در مقابل سلاح سبک نيروهاي سپاه و انتظامي تا صبح ناکام مانده وبه هدف بيهوده خود مبني بر اينکه صبح با استقبال مردم از آنان تمام شهر را به تصرف خود در خواهند آوردهرگز نمي رسند.

مردم در مقابل هجوم دشمن چه کردند؟

مردم آمل در مقابل هجوم دشمن چه کردند؟

وقتي صبح نمايان گشت مردم گروه گروه به خيابانها ريختند مردم که بيش از 8ساعت صداي گلوله شنيده بودند و متوجه حمله خفاشان شب به شهر شده بودند کاسه صبرشان لبريز شده وبا تجمع در مقابل سپاه پاسداران خواستار تسليح شدند ولي به علت کمبود سلاح ،افراد با دردست داشتن تبر، بيل،داس و سنگ و... هر وسيله ديگر که در دستشان بود جهت حمله به دشمن آماده و وارد صحنه درگيري شدند ،حدود ساعت 30/8 صبح در حالي که درگيري بشدت ادامه داشت و دشمن انتظار نداشت خود را در مقابل سيل جمعيت و مردم عادي ببيند سراسيمه از هر سو شليک نموده وبا گشودن آتش به سوي خلق و مردمي که دقايقي قبل خودرا مدافع آنان مي دانستند عده زيادي از نوجوانان و جوانان ، زنان و مردان پير را به خاک و خون کشيدند.

ساخت سنگر از ساعت 30/8صبح يعني همزمان با حضور مردم که شامل زنان،خردسالان ،جوانان و نوجوانان و پيران بود شروع و در عرض تنها 90دقيقه صدها سنگر در سطح شهر آمل ساخته شد که به هزار سنگر معروف شد .

درگيريها و زدوخورد به شدت ادامه داشت هرکسي در هر جايي که بود به فکر دفاع و مبارزه بود از آنجا که بيمارستان 17شهريور در اشغال دشمن بود مردم در فکر مداواي مجروحين درمنازل خود بودند و هرکسي با هرچه در توان داشت در اختيار کساني مي گذاشت که از شهر دفاع مي کردند.

از ساعت 30/10صبح فرار دشمن بتدريج از شهر با حضور مردم آغاز شد و دست از کشتن مردم کشيدند و عده اي هم که در قتل و عام مردم پافشاري مي کردند بوسيله نيروهاي بسيج و انتظامي از پاي درآمدند وبقيه به باغها و اطراف جنگل فرار کردند که در طرح پاکسازي تفاله هاي آمريکا و استکبار از شهر،17نفر از آنان دستگير شدند درگيري خونين يک بار ديگر در ساعت 3بعدازظهر رخ داد اما زماني نگذشت که پاکسازي و آرام سازي شهر آغاز شد و هر متجاوزي يا به فکر فرار به سوي جنگل بود يا در مخفيگاهي پنهان و سپس دستگير مي شد. مردمي که از سپيده صبح از خانه خارج و به سوي دود و آتش دويدند پس از ده ساعت مبارزه در آستانه غروب به منزل باز گشتند ديگر صداي گلوله اي به گوش نمي رسيد ده ها خانواده داغدار شدند پس از پايان درگيري ،مردم خواستار اجراي حکم براي دستگير شدگان شدند که دستگير شدگان با فرمان آتش مردم به سزاي اعمال ننگين خود رسيدند و اينچنين شد که امام راحلمان فرمود :مردم چنان توي دهن آنان زدندکه حتي براي چند ساعت نتوانستند مقاومت کنند پس ما بايد از شهر آمل و مردم فداکار آن تشکر کنيم .

در اين درگيري چهل نفر شهيد و 120نفر مجروح شدند که از تعداد شهدا 6نفر دانش آموز بودند.

به روح پاک و مطهر همه شهدا و غيرتمندان مدافع حريم اسلام و انقلاب درود مي فرستيم

کانون شهيد احمدزاده برادران آمل

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم دی 1388ساعت 12:21  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

ششم بهمن آمل

كانون فرهنگي تربيتي شهيد احمدزاده آمل ياد و خاطره حماسه جاويد زنان و مردان غيور شهر هزار سنگر آمل را گرامي مي دارد .

شعر (آمل شده جاويد) از آقاي حبيب الله نيک نژاد تقديم به همه حماسه سازان آمل

به به که قلم خواهد چو زر بنگارد                       انگشت به خود بالد تا ني بنگارد

شب گهر الفاظ چنان سيل ببارد                         تا واژه در اين گلشن و گلزار بکارد

اين تخم صدف چيست که اينگونه درخشيد ؟       ان کاد بخوانيد آمل شده جاويد

اي خوش به جوانان برومند و غيورش                 نازم به رگ غيرت مردان صبورش

ديدم به گه رزم تب و تاب و سرورش                  تا خواست که دشمن شکند عرق و غرورش

رزمنده ي اين شهر بغريد و بتازيد                       ان کاد بخوانيد آمل شده جاويد

از خاطره ها مي نرود خاطره شصت                   آنگاه که يک عده همه ياغي سرمست

انديشه تسخير به سرکرد و کمر بست                 آمل به خروش آمد و از بهر دفاع جست

قهرش به عيان آمد و چون تير بباريد                    ان کاد بخوانيد که آمل شده جاويد

هر گوشه اين شهر شده سنگر مردان                 از مرد و زنان ،خردو کلان آمده ميدان

ايثار به اوج آمد و حک گشته به دوران               آنگونه که دشمن به هراس آمد و هرمان

مولاي زمان کرده مباهات و بنازيد                       ان کاد بخوانيد آمل شده جاويد

ايزد به يقين کرده براين خطه عنايت                    گسترده به ما خوان کرم چتر حمايت

پس سجده به جا باشد در حد نهايت                   القصه به پايان ببرم شعر و حکايت

بر حمد و ثناي است حبيبي که سرايد                ان کاد بخوانيد آمل شده جاويد

كانون فرهنگي تربيتي شهيد احمدزاده برادران شهرستان آمل

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و چهارم دی 1388ساعت 7:14  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

ادبيات عاشورايي

                 ادبیات عاشورایی

ادبیات عاشورایی با امتناع امام حسین (ع)از بیعت با یزید شروع شد و در خطبه ها و سخنرانی های افشاگرانه و رجز خوانی های امام و یاران و فرزندانش در میدان جنگ متجلی گشت و بعد از آن توسط پیام رسانان نهضت انسان ساز و دشمن سوز کربلا ،مخصوصاحضرت زینب (س) و امام سجاد (ع)ادامه یافت

معروف است که "عمروبن جناده"نوجوان یازده ساله ای که پدرش قبلاًشهید شده بود، به همراه مادرش درکاروان امام حسین(ع)شرکت داشت ودرهنگامه ی نبرد اشعار نغز وزیبایی از خود به یادگارگذاشت.رجز خوانی های این نوجوان رشیددرمورد خود نیست بلکه درتوصیف ومعرّفی کاروان سالار نهضت کربلاست واین خود بیانگرعمق معرفت وارادت این نوجوان به مقتدای خویش است .

         امیری   حسین  و  نعم الامیر  

         سرور    فواد  البشیر  النذیر...

به گواهی تاریخ «عبیدالله جعفی»،شاعر عرب از نخستین  کسانی است که بعد از شهادت امام حسین (ع)و یارانش وارد کربلا شد و بر سر مزار امام حسین (ع) ودر مدح و رثایش دیوان شعری سرود.

ابعاد قیام امام حسین (ع) وعمق این فاجعه ی بزرگ و تأ ثیر آن در لایه های مختلف جامعه ی ایرانی آن قدر زیاد بود که به محض بستر گشایی شعر فارسی،وارد ادبیات فارسی شد و به عنوان یک موضوع محوری همیشه پایدار،در ادب فارسی در همه ی دوره های تاریخی، نمودار و ماندگار گردید.

به طور مشخص نقطه ی عطف حضور ادبیات شیعی ،با فردوسی بزرگ آغاز می شود ودر قرن چهارم ،کسایی مروزی در این عرصه نام بردار گردید.کسایی مروزی را به عنوان پرچم دار ادبیات شیعه می شناسیم.او علاوه بر مدح و منقبت پیامبر(ص)وحضرت علی(ع)،نخستین سوگ نامه ی فاجعه ی کربلا را سروده و به ثبت رساندکسایی در واقع پیشگام شاعران عاشورایی(قوامی رازی در قرن ششم)و محتشم کاشانی در قرن دهم است.

بعد از کسایی شاعرانی چون ناصر خسرو،سنایی،سیف فرغانی،عطار،مولوی و...سوگ سروده هایی توصیفی ویا تلمیحی در مورد عاشورا به یادگار گذاشتند.

متأ سفانه در شعر کلاسیک فارسی ،به همه ی ابعاد و زوایای قیام عاشورای حسینی پرداخته نشده است.در یک بررسی موضوعی ،آن چه از سروده های کهن برداشت می شود یا نگاه عارفا نه   ویا بُعد سوگ و مرثیه و شرح مصا ئب و مظلومیت شهدای کربلاست مثل ترکیب بند معروف محتشم کاشانی و جای ابعاد اخلاقی قیام و پیام عاشورا و بعد حماسی آن خالی است .و کمتر به ظرافت ها و زیبایی های آن پرداخته شد که خوشبختانه این ابعاد در شعر شاعران معاصر تا حدودی پرداخته و نمایانده شده است.

 ادبیات عاشورایی را در گونه های مختلف هنری می توان یافت از جمله در شعر،نثر،تعزیه،نقاشی،خطاطی،سینما،مرثیه سرایی ومرثیه خوانی،پرچم ها ، کتیبه هاو...

در حوزه ی شعر ،اوج پردازش به واقعه ی عاشورا و ادبیات شیعی،عصر صفوی است،به علت رسمی اعلام شدن مذهب شیعه وممانعت شاهان صفوی از مدح خویش و درباریان و تشویق شاعران برای زنده نگه داشتن یاد و نام آل علی (ع)...

در همین دوره ودر عصر شاه طهماسب صفوی،محتشم کاشانی،ترکیب بند معروف خود را می سراید این ترکیب بند که در دوازده بند ونود و شش بیت  سروده شد ،پس از چهار قرن از عمر ادبیات رسمی شیعه ،هم چنان شورانگیزی خود را حفظ کرده ودر ایام محّرم شنیده و خوانده ودر کتیبه ها ، پرده ها و پرچم های عزای حسینی نگاشته می گردد.

 در مقدمه ی دیوان محتشم کاشانی که توسط "مهرعلی گرکانی" و انتشارات کتاب فروشی محمودی تهران به چاپ رسیده است، حکایت شگفت انگیزی نقل شده است که ذکر آن خالی از لطف نیست«موقعی که محتشم در سوگ برادر نوحه گری می کرد، شبی در عالم رؤیا ، امیر المؤمنین (ع) را دید که به او می فرماید:چرا برای فرزندم حسین (ع) مرثیه نمی گویی؟گفت:یا علی از کدام مصیبت او شروع کنم؟امیرالمؤمنین (ع) فرمود:بگو،" باز این چه شورش است که در خلق عالم است."محتشم از خواب بیدار شد ه و بقیه را می گوید تا می رسد به مصراع اول بیت چهلم."هست از ملال گر چه بری ذات ذوالجلال"ودر مصرع بعد باز متحّیر بود که چه بگوید که شایسته مقام ربوبی باشد ولی باز مدد به او رسید ودر خواب حضرت ولی عصر (عج) را می بیند که به او می فرماید ، بگو:"او در دل است و هیچ دلی نیست بی ملال" وبدین ترتیب بیت چهلم تکمیل می شود وادامه می یابد

با توجه به ارادت و دل سپردگی خالصانه ی محتشم کاشانی به خاندان عصمت و طهارت و لطافت و سوزناکی و ماندگاری اثر ، حضورامداد و عنایتی غیبی دراین اثر بعید نیست.

محتشم کاشانی نه تنها به سرایش چنین اثر ماندگار و پرداخت بلکه سر مشق شاعران عاشورا پردازی چون "صباحی بید گلی" ،"وصا ل شیرازی" و "میرزا محمود فدایی مازندرانی" هم شد.

میرزا محمود مازندرانی ،شاعر قرن سیزدهم به تقلید از محتشم، طولانی ترین ترکیب بند عاشورایی ادب فارسی را در بیش از چهار هزارودویست بیت پدید آورد این مقتل منظوم در دیوان او که در سال 1377 توسط انتشارات اسوه منتشر شده است ،موجود است.

اینک چند بیت ازآغازین از ترکیب بند عاشورایی فدایی مازندرانی : 

     پرسیدم از هلال که قّّّدت چرا خم است ؟  

      گفتا  خمیدن   قدم   از بار  ماتم  است

     گفتم به چرخ بهر چه پوشیده ای کبود؟    

     آهی کشید و گفت که ماه محرم است

     این ماتم شهی است که شرح مصیبتش  

      نی در توان کلک و نه در قوه ی فم است

      دل ها برای اوست که اندر تپیدن است     

      دریا ز شور اوست که اندر تلا طم است ...

شاعران قرن سیزدهم ،هم به خلق اشعار عاشورایی بی اعتنا نبودنداز جمله ی این شاعران که به فراخور درک و دریافت خود، اشعار عاشورایی سروده اند . قاآنی و یغمای جندقی می باشند.

ادبیات آغازین قصیده ی 23 بیتی قا آنی چنین است

بارد. چه ؟ خون. که؟ دیده. چسان ؟ روز و شب

از غم  ، کدام  غم ؟  غم  سلطان  اولیا

نامش که ُبد ؟ حسین.  از نژاد که ؟ از علی.

مامش که بود ؟فاطمه . جدش که ؟مصطفی .

چون شد ؟ شهید . به کجا؟ دشت ماریه .

کی ؟ عاشر محرم . پنهان ؟ نه برملا...

این قصیده اگر چه از مؤ لفه های یک اثر ادبی خالی است و فقط کلامی منظوم است اما به جهت صراحت و سؤال و جواب و روشن گری های مستند تاریخی در نوع خود کم سابقه است.

یغمای جندقی از دیگر شاعران قرن سیزدهم است که اشعار زیادی در رثای شهدای کربلا از او به یادگار مانده است.

این نوحه در رثای حضرت علی اکبر (ع) از او به ثبت رسیده است.

     می رسد خشک لب از شط فرات ،اکبر من ، نوجوان اکبر من

     سیلانی  بکن ای  چشمه ی چشم  تر من ، نوجوان اکبر من

     تا ابد  داغ  تو ای  زاده ی آزاده نهاد ،  نتوان  برد  ز یاد

     از ازل کاش نمی زاد مرا مادر من ، نوجوان اکبر من  و...

در روز گار معاصر ، شاعران پیشکسوتی چون علی موسوی گرمارودی ،علی معلم،شهریار،سید حسن حسینی و دکتر قیصر امین پورو... آثار فاخر و ماندگاری همراه با درک عمیق تری از اهداف قیام و پیام عاشورا و پردازش موضوعات متنوع تری از ابعاد حرکت شور انگیز امام حسین(ع) خلق کردند.ومعتقدم آثار ارزشمند تر در راه است.

در حوزه نثر هم اندیشمندان زیادی به کالبد شکافی واقعه ی عاشورا پرداخته اند.که می توان این آثاررا از نظر نوع به تاریخی،پژوهشی و تحلیلی و نثر های ادبی تقسیم کرد.

استاد شهید مرتضی مطهری،دکتر علی شریعتی،محمد رضا حکیمی،پرویزخرسند، دکتر جعفر شهیدی،سید مهدی شجاعی، جواد محدثی،دکتر محمدرضا سنگری و...از جمله کسانی هستند که آثار ارزشمند بسیاری از آن ها در عرصه ی ادبیات عاشورایی منثورمنتشر شده است. از دیگر وجوه رایج ادبیات عاشورایی، تعزیه است. این هنر نمایشی و اثر گذار از قرن های اول و دوم در ایران رایج بوده است. از زمان آل بویه به صورت رسمی در آمد واز زمان صفویه بر اوج ورونق آن افزوده گشت.وبا موسیقی و دیگر عناصر نمایشی در آمیخت این ژانر به جهت ترسیم عینی وقایع و ایجاد هم حسی  قوی، اگر سادگی و سلامت خود را حفظ نماید و اسیرو آلوده ی خرافه ها و دست کاری های غیر ضروری نگردد، عاطفی ترین لحظات را برای مخاطب،مخصوصا مخاطب عام رقم خواهد زد.در عرصه ی سینما و تئاتر وسریال این سال ها شاهد خلق آثارعمیق تربا پشتوانه ی پژوهشی بیشتری هستیم .ودر عرصه های هنری دیگر هم همین طور. به طور مثال درعرصه تابلوو نقاشی ،شاهکار معروف عصر عاشورا اثر استاد محمود فرشچیان شهرتی جهانی یافت عشق و علاقه به امام حسین (ع) هم چون شعله های شهادتش خاموشی ناپذیر و نامیراست. وهیچ هنر و هنرمند بینا و بصیری نیست که بتواند از آن چشم بپوشد و اسیر کمند جادویی اش نشود و ادبیات عاشورایی جویباری ابدی خواهد بود که از سر چشمه های ذوق ،احساس، معرفت وارادت هنر مندان شیعی و حسینی خواهد جوشید وبر کتیبه ی هستی نقش خواهد بست و زمان و مکان هم نخواهد شناخت چنان که پیامبر اکرم(ص)فرمودند:

از شهادت حسین حرارتی در دل های مومنین ایجاد می شود که تا ابدییت سردی و خاموشی نمی پذیرد .

منابع:

۱-هزار سال شعر فارسی /جعفر ابراهیمی و دیگران/کانون پرورش فکری/چاپ دوم/۱۳۶۹

۲-پیشاهنگان شعر فارسی/به کوشش دکتر محمد دبیر سیاقی

۳-دیوان محتشم کاشانی /مهر علی گرکانی/تهران انتشارات محمودی

۴-تاریخ ادبیات ایران وجهان ۱و۲ دوره ی متوسطه

۵-مجله ی رشد معلم /شماره ۲۳۷مصاحبه دکتر محمد رضا سنگری

 

+ نوشته شده در  سه شنبه یکم دی 1388ساعت 9:7  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

مامانده ايم در كربلا

 

سالها گفتیم ما از کربلا ، از شهید عشق و میدان بلا
از غمش بر سینه و بر سر زدیم ، بوسه بر گهواره اصغر زدیم

باز هم گفتیم : مظلوما ، حسین ! بی کس و بی بال و پر ، تنها حسین !

او ولی اینگونه در آنجا نبود ، با خدایش بود ، او تنها نبود

 بود سیمرغی ، نه سیمرغ خیال ، داشت آن سیمرغ هفتاد و دو بال

 کربلا پیچیده مثل راز بود ، بهترین ، غمگین ترین آواز بود

 ما نفهمیدیم عمق راز را ، معنی زیباترین آواز را !

کربلا محدود شد بر سر زدن ، گل به سر مالیدن و پرپر زدن

 تشنه لب گفتیم و هی خوردیم آب ، گریه کردن شد برای ما ثواب

 کربلا یعنی دو نیرو خوب و بد ، یک طرف ایمان و یک سو دیو و دد

 یک طرف علم و خدا و روشنی ، یک طرف جهل و سیاهی ، دشمنی

 کربلا یعنی که فردا باز هم ، این حقیقت هست و این آواز هم

 باز فردا کربلاها می رسد ، عشق می آید ، بلاها می رسد !

بعد از آن هم کربلا تکرار شد ، کربلاها در زمین بسیار شد

 گرچه نامش بود نام دیگری ، نام دیگر داشت هر خون پیکری

 باز هم از جغدهای خشمگین ، ریخت فوجی از کبوتر بر زمین

 ما فقط در نینوا جا مانده ایم ، غافل از این کربلاها مانده ایم . . .

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام آذر 1388ساعت 7:51  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

نوحه عاشورا

صنمــا من فــداي چشمـــانت                             به فـــداي دو چشــم گريـــانت

 صنما بي تـــو دل به جـــان آمـد                       دل به دست غمــت به زبــان آمد

 صنما هجـــر تو گلـــوگيـــر است                     دل ز عمر بـــدون تو سيــر است

 هيچ داني که از غمــت چون ام؟                      خــون شده از غمت دل خـــونم

 با نگاهـــي نمي خـــري ما را                         کـــربلا که نمي بــــري مـا را

 حاليـــا اي شعار عاشــــورا                           العجل تـــک ســـوار عاشورا

 تا برايم ز قصـــه ها گويي                            قصـــه ظهر کربـــلا گويي

 قصه ظهـــر روز عاشـــورا                           قصه سينـــه ســـوز عاشورا

 قصه عاشـــقان بي همــــتا                             سينه سرخان مســـت و بي پـــروا

 قصه ميهمـــاني گـــل ها                              چهره ارغـــواني گـــل ها

 قصه يک جـــوان مـــه پاره                          پيکـــري چـــاک چاک و صد پـــاره

 قصه قصه اي گو که بـــي بدن باشد                شرح احـــلا من العســـل باشد

 قصه لالـــه و ســـم اسبــــان                          سيزده ســـاله و سم اسبـــان

 قصه کودک شهيـــد حســــن                          آخرين قسمت اميــــد حســن

 قصه شرح ساقـــي طفـــــلان                         ناله هاي عمــــو انا العطشــــان

 قصه مشــــک خالي سقـــــا                           قصه خســــته حالي سقـــــا

 قصه تيــــر و حنجـــــر اصغـــــر                   روي نيـــــزه زدن سر اصغـــــر

 قصـــــــه کودکــــــان آواره                          غارت خيمـــــه هاو گهـــــواره

 قصــــه آن اذان شيـــــدايي                            قصـــــه سجــده اي تماشــــايي

 قصه يک لب ترک خــــــورده                       خواهري خســــته و کتـــک خورده

 قصه دســت و پـــا زدن برگوي                     قصه نيـــزه و دهــــن برگوي

 قصه آتــــش و خيــــام حسيــن                      قصه آخرين کـــــلام حسيــــن

 قصه مرکــــب بدون ســــوار                       قصه آن غــــروب و گرد و غبــــار

 قصه اي از اسيــــري زينــــب                     از اسيــــري و پيــــري زينـــب

 قصه نالــــه هاي يک مـــــادر                    پيــــکري پـاره پـاره و بــي ســر

 قصـــه بــوريــا و يک خواهــــر                 قصــه ســاربـــان و انگشــــتر

 قصه ازدحــــام نـــامحـــــرم                      قصه مــــوي خاکــي و درهــم

 قصه کودکــــان غــــش کــرده                   محمــل بي حجــاب و بي پـــرده

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام آذر 1388ساعت 7:49  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

قصه عاشورا

حسين فاطمه سلام                 حسين مصطفي سلام
حسين مظلوم علي                 شهيد کربلا سلام

اون که مي گفت تو کربلا        خيمه هاتو آتيش زدند
نگفت کجا به بچه ها             زخم زبون و نيش زدند؟
اون که مي گفت يه دختري       آتيش به دامن روديده
نگفت تو اون صحرا چرا         راه نجف رو پرسيده ؟
اون که ميگفت زينب تو         رگ بريدت رو بوسيد
نگفت ميون نيزه ها              فقط سر تو رو مي ديد؟
اون که مي گفت ديدم از         گوش يکي خون مي چکيد
نگفت کجا سيلي زدو            گوشوارشو گرفت کشيد؟
اون که مي گفت انگشت تو    از بدنت جدا شده
نگفت که انگشترتو              غنيمت کيا شده؟
اون که مي گفت يه زنجيري     به گردن علي ديده
نگفت کجا با خطبه هاش                بساط ظلم و کوبيده
اون که مي گفت  بچه هاتو              با تازيانه مي زدند
نگفت دليلشون چي بود                  با چه بهونه مي زدند
مي خوام بگم که ماجرا                  ازاونجايي آب مي خوره
که ظالم اولي گفت                        علي بايد کنار بره
اون روزي که حسين من                مادرتو کتک زدند
کينه خيبري رو با                         قباله فدک زدند
اون روزي که آتش کين                 بر در خونتون نشست
برادرت قربوني شد                      پهلوي مادرت شکست
اون روزي که دست علي               بسته بود و تو کوچه ها
فاطمه شو کتک زدند                   جلوي چشم بچه ها
اون روزي که خونتونو                به شعله ها در کشيدند
تخم نفاق و کينه رو                    ميون امت پاشيدند
مي خوام بگم بعد تو باز              خيل خوارج اومدند
اونايي که مادرتو                      زدند دوباره اومدند
دلم مي گه راضي نشو                دست خالي پا بکشيم
اوني که زينب کشيده                 يه خوردشم ما بچشيم
زينبي که تو ازدواج                  مي گفت يه شرط خوب دارم
هرجا حسين من بره                 منم بايد باهاش برم
زينبي که بعد دو روز               اومد پي تو قاصدش
حق داره بعد مرگ تو                  شوهرشم نشناسدش
اون که وصيت تو رو                 همش به جون و دل خريد
يه دخترت گم شده بود                ميگن تا صبح پي اش دويد
ميخوام بگم خواهر تو                 خيلي مصيبت کشيده
بطوريکه همه ميگن                   قامت زينب خميده
زينبي که هرجا مي رفت              تا هرکجا پا مي گذاشت
جبرئيل هم مي يومد و                بالهاشو اونجا مي گذاشت
زينبي که اگه يه روز                 ميخواست پيش بابا بره
هاشمي ها جمع مي شدن            دخت علي تنها نره
زينبي که مي رفت بقي               سر بزنه به مادرش
مدينه رو قرق مي کرد               ابو فاضل با لشکرش
زينبي که اگه يه روز                 اراده سفر مي کرد
حسين شو صدا مي زد              عباس شو خبر مي کرد
زينبي که اگه يه وقت                سوار مرکبي مي شد
زانوي عباس علي                     رکاب زينبي مي شد
حالا بايد خطر کنه                     با بچه هاي بي پناه
گاهي مي ره تو علقمه               دور ميزنه تا قتلگاه
شايد مي خواد براي تو              پيراهني پيدا کنه
شايد مي خواد داد بزنه             عباسشو خبر کنه
اگه يه روز نمي ديدت               مريض مي شد توي خونه
بي تو کجا داره بره                 مي خواد همينجا بمونه
دلش مي خواست جاش بزارن    تنها تو اون دشت بلا
ولي يهو يه دختري                  داد مي زنه عمه بيا
مي خوام بگم دختر تو              درد و بلا  کم نديده
تو بچه ها هيچ کسي رو           مثل رقيه نديده
ميگن يه جا خرابه بود            خرابه اي تو شهر شام
گريه مي کرد و هي مي گفت    عمه بريم پيش بابام
آخه مي خوام حرف بزنم          درد و بلا مو بش بگم
شکايت اين مردمو                 پيش بابا جون ببرم
با التماس به خواهرت             ميگفت بگو بابا بياد
گفتم بايد کاري کني                ديگه دلش بابا نخواد
سر تو رو تو ظرفي که            يه پارچه روش کشيده بود
بردن جلوش گذاشتنو             رنگ همه پريده بود
هي مي گفت من نمي خوام      عمه گرسنه ام نيست
وقتي يه خورده بو کرد           فهميد که ماجرا چيست
سرو گذاشت رو دامنش          ناز غريبونه مي کرد
با دستاشون کيسوهاتو           يکي يکي شونه مي کرد
مي بوسيد هي نازت مي کرد    با دستاي ناز لطيف
قصه رنجشو مي گفت            از اون جماعت کثيف
بابا همين که رفتي و             اسب تو بي تو باز اومد
يهو ديديم از هر طرف          يه عالمه سرباز اومد
اين بار به جاي شمشيرا         با نيزه حمله ور شدند
وقتي که دور شدند ديديم        خيمه ها شعله ور شدند
خيمه ها که آتيش گرفت        تو داشتي ما رو مي ديدي
وقتي منو سيلي زدند                 تو هم صداشو شنيدي
خيمه ها رو سوزوندن و           هرکي يه جا فرار مي کرد
طفلکي عمه مون بابا                نميدوني چيکار مي کرد
هر بچه اي به يه طرف              از ترس دشمن مي دويد
عمه به دنبال همه                    بيشتر پي من مي دويد
يه بار که رفت تو خيمه ها          داداش علي رو بياره
فرياد کشيد رباب بيا                  علي ديگه نا نداره
يه زنجيري آوردند و                  بستند به گردن داداش
از بچه ها هرکي که بود              اين زنجيرو بستن به پاش
تو کاروان جلو جلو                   سرها رو نيزه ها مي رفت
پشت سر داداش علي                  جلوي بچه ها مي رفت
اگه مي خواست که تند بره           بچه ها ناله مي زدند
طفلکي تا يواش مي کرد              با تازيانه مي زدند
يه شب شنيديم سر تو                خولي به خونش مي بره
فرداش ديديم سياه شدي             موهات پر از خاکستره
بعد شنيديم يه راهبي                سر تو رو اجاره کرد
يه تشت زر بود با گلاب             هي تو رو شست و گريه کرد
بعده يه مدتي سفر                    بابا به کوفه رسيديم
شهري که از مردمونش             زخم زبونا شنيديم
ميخوام بگم کوفه کجاست            بگم ز کار مردمش
عمه مي گفت پسر عموت            مسلمو اينجا کشتنش
عمه مي گفت اينا به تو              نامه نوشتند که بيا
بعد اومدند جلوي تو                   صف کشيدند تو کربلا
 عمه مي گفت گفته بودند             بري بشي اميرشون
تو رو که تشنه کشتن و               ما هم شديم اسيرشون
تو اون جماعت کثيف                 هيچکس به فکر ما نبود
پامون تاول مي زد ولي              کسي به فکر ما نبود
با شلاقهاي چرميشون               گاهي به ما سر ميزدند
عمه مارو بغل مي کرد              عمه رو بيشتر مي زدند
يکي ميگفت خارجين                يکي مي گفت جلو نرين
يکي مي گفت حقشونه               يکي مي گفت سنگ بزنين
يکي ديدم يه عالمه                  سنگ درشت تو دامنش
مي گفت که هر کي بزنه           حتما بهشت مي برنش
يه پير مرد اومد جلو                 زل زد تو چشماي داداش
گفت هرکي که کافر بشه            ظالم مي شه اينه سزاش
داداش علي گفت پيرمرد            بگو بينم مسلموني 
آيا رسولو مي شناسي               از دخترش چي مي دوني
اگه علي رو مي شناسي            فاتح خيبر وحنيف
حسين ز زهرا و علي               منم علي ابن حسين
 اون پير مرد گريه ش گرفت      گفت آقا جونت ببخشيدم
آره علي رو مي شناسم             باور کنيد نفهميدم
گفت که مي خواي دعات کنم        يه پارچه تميز بيار
ببند زير اين آهنا                     رو زخم گردنم بذار
يکي يه تيکه نون آورد             انداخت و گفت مال گداست
عمه صدا زد بي حيا                   اين اهل بيت مصطفي ست
وقتي که عمه گفت سکوت            زنگوله هام صدا نکرد
کسي ديگه جيک نمي زد             سنگم کسي رها نکرد
عمه مي گفت اي کوفيا               خنده بسه گريه کنيد
ننگ به دامن شما                     شما که پيمان شکنيد
کي بود نوشت خسته شديم           از ستم و ظلم يزيد
حالا به دور بچه هاش               جمع شديد و کف مي زنيد
کي بود نوشت اگه بياي              همه مي شيم فداي تو
تمام هست و بودمون                 را مي ريزيم به پاي تو
بگم از اين شام بلا                   مي خوام بگم مصيبتش
عمه رو پير کرده بابا                عمه رو پير کرده بابا
ما رو تو شهر چرخوندنو           جماعتم کف مي زدند
زنها روي پشت بوما                 با هلهله دست مي زدند
از خوشحالي دست مي زدند         گفتند بيايد مسلمونا
کافرا از راه رسيدند                   يهو ديديم جماعتي
به سمت ما مي دويدند                 سر تو رو برداشتنو
به دور هم مي چرخيدند              جلوي چشم بچه ها
با هم ديگه مي رقصيدند             تو کوچه ها بردنمون
مردم تماشا بکنند                     خواستن که هتک حرمتي
به آل طه بکنند                        فحش به علي مي دادن و
تبريک به هم مي گفتند              چشماي رزل و پستشون
دايم به ما مي دوختند                 وقتي مي گفتيم نکنيد
نگهبانا ميومدند                       دمبالمون مي کردن و
با شلاقاشون مي زدند               اينجا پر نامحرمه
وگرنه پيراهنمو                      در مي آوردم ببيني
کبودياي تنمو                          بابا جون اين خواهرت
مثل خودت دلير بود                 ميخوام بگم تو سينه اش
انگار دل يه شير بود                يهو ديديم فرياد کشيد
اي برده زادگان پست               اي که لياقت شماست        يزيد ميمون باز مست              

اي آل بوسفيان مگر                  نشينيده ايد از ثقلين
چرا به نيزه مي بريد                 راس برادرم حسين
اي ننگ و ذلت به شما              با چشم ساز فطرتين
با گلستان مصطفي                   با بوستان عترتين
فريا دکشيد بيخبرا                   چرا بايد چنين باشه
يک ولد حرامي                     امير مسلمين باشه
بابا يه مطلبي مي خواد            قلبمو از جا بکنه
ترسم اينه اگه بگم                 عمه باهام قهر بکنه
بهت مي گم يواشکي              مي خوام گوشاتو وا کني
عمه اگه گفت چي مي گه          يادت باشه حاشا کني
عمه رو که تو مي شناسي         با اون حيا و غيرتش
چادرشو کشيدنو                    سيلي زدند تو صورتش
حالا که اومدي پيشم                حالا که مهموني شده
مي گم چرا عمه سرش             شکسته و خوني شده
نه که فقط فهش مي دادن                    نه که فقط کتک زدند
تو مجلس شرابشون                         به زخممون نمک زدند
صبح همگي تو کاخ شاه                   يه چوب ديديم دست يزيد
جلوي چشم بچه ها                          يه کاري کرد پست پليد
عمه ديگه طاقت نداشت                    روشو به بچه ها کنه
سرو به  چوب محفلش                         زد که يزيد حيا کنه
درد و دلاي دخترت                         دل جماعت رو سوزوند
حتي صداي گريه                            بعضي رو آسمون رسوند
رقيه که تو دامنش                         هم صحبت سر تو بود
يه جورايي نازت مي کرد                    انگار که مادر تو بود
نمي دونم دختر تو                          چطور نگاش کرده بودي
فقط مي گم که با چشات                   انگار صداش کرده بودي
مي خوام بگم تو خرابه                   سکوت غمباري نشست
همه ديدن يواش يواش                    رقيه چشماشو مي بست
دختر شيرين زبونت                        ديگه ساکت نشسته بود
انگار يه بغض سنگيني                   راه گلوشو بسته بود
بچه ها دورش اومدند                     درد دلاش تموم شده
بلبل اهل بيت ما                            چرا ديگه آروم شده
يکي مي گفت اين طفلکي                از بسکه سختي کشيده
حالا ديگه خسته شده                    چشماشو بسته خوابيده
يکي مي گفت بچه ديده                    جواب نيومد از باباش
لابد دلش شکسته و                        خواسته قهر کنه باهاش
سکينه گفت خواهر من                    اصلا به فکر خواب نبود
فقط مي خواست حرف بزنه                منتظر جواب نبود
ربابه اومد کنارش                          نشست و گفت عزيز من
بابا داره گوش مي کنه                       غصه نخور تو حرف بزن
زينب اومد جلوترو                            دستي کشيد روي سرش
گفت عمه جون هيچ  بابايي                 قهر نمي شه با دخترش
اگه بابات ساکت شده                        واسه اينه که گوش مي ده
چشماتو وا کن گل من                         عمه به قربونت بره
ميگفت يه نانجيب مي گفت                  من بلدم چيکار کنم
شلاقشو کشيد و گفت                        مي خواي اونو بيدار کنم
يکي که ديد اون بي حيا                    دستشو پس نمي کشه
يواشکي گفت تو گوشش                    بچه نفس نمي کشه

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و نهم آذر 1388ساعت 8:6  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

اعیاد قربان و غدیر مبارکباد

Image and video hosting by TinyPic

اعیاد قربان و غدیر مبارک باد

+ نوشته شده در  پنجشنبه پنجم آذر 1388ساعت 10:15  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

هفته بسیج

هفته بسیج گرامی باد

+ نوشته شده در  پنجشنبه پنجم آذر 1388ساعت 7:59  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

هفته بسیج گرامی باد

تقدیم به بسیجیان خطه ايثار و شهادت
   الا اي شكوه غزلساز من                   بجوش اي گلوي پرآواز من
    بگو از غزلهاي بي سر سرود            زجايي كه دل را از آنان ربود
  بگو از شهيدان شاعر مرام                  ز تكبير گويان خونا به كام
شكستم ميان شررهاي روز                بگو از نواحي آلاله سوز
       بگو قاصدك آن طرفها چه بود           كه رودش زخون و هوايش كبود
    قلم حيرتي در درونم شكفت              زعزم جوانان جنونم شكفت
    بگو عطر آنان چو مشك وعبير          بپاشد برين جسم و جان اسير
از اين بغض حيران ديوانه وار         رسيدم به خاك شلمچه نزار
       بگو سمت پرواز دلها كجاست          ببين استخواني از آنان بجاست
      سرودم به شوق دو كوهه سرود        بگو اي دو كوهه زمرز شهود
ازآنان كزين ارتفاع غريب              نجيبانه خواندند امن يجيب
بگو ياد آن زندگي ها بخير              بگو ياد دلدادگي ها بخير
زمين آسماني ز خورشيد بود           يقين بود و نابود ترديد بود
از آن دشت خون دشت آلاله ها        سرودم زحيراني واله ها
سرودم ازآن دم كه خون مي چكيد     ز شمشاد هاي جوان رشيد
               بگو راز آن زندگي ها چه بود             بگو شرط دلدادگيها چه بود           

            بگو تا بجوشد ز هر واژه خون        هجا در هجايم شود لاله گون             

           بگو شعري از رسم ديروز ما          بگو از شهيدان دلسوز ما               

             بگو از همانان كه عباسوار             عطش مي سرودند در شط يار        

     قلم حيرتم را جوابي بده                  به اين شام غم آفتابي بده

      قلم ساغرم پركن از شهد نور     زشهد شهيدان ، زشهد شعور

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهارم آذر 1388ساعت 7:37  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

هفته بصیرت و ولایت

عید قربان ُ عید بصیرت و تسلیم و عید غدیرُ عید ولایت مبارک باد

+ نوشته شده در  سه شنبه سوم آذر 1388ساعت 9:56  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

الهی نامه

الهی نامه

سیمرغ عشق   شیخ فرید الدین عطارنیشابوری

روز ی  بر اثر حادثه ای بازار بغداد آتش گرفت مردم به هر سویی می گریختند چنان آتش بزرگ و مهیب بود که گویی روزقیامت شده است  در راه مردم پیرزنی  را دیدند عصا زنان سمت بازارو آن آتش سوزی می رود

مردی به او گفت : ای پیرزن مگر دیوانه شده ای که سوی آتش می روی خانه ات حتماً در آین آتش سوزی از بین رفته حال چرا خودت را درمیان آتش می اندازی .

پیر زن گفت : خودت دیوانه ای  خدا هیچوقت خانه مرا نخواهد سوزاند .

عاقبت آتش همه بازار را از بین برد الا پیر زن و اموال و خانه اش را .

به او گفتند : ای پیرزن چگونه شد که آتش همه چیز را از میان برداشت الا تو را .

پیر زن گفت : خداوند یا خانه آدم را می سوزاند یا دل آدم را چون خداوند کریم از سر لطف دل مرا سوزاند دیگر خانه ام را نسوزاند .

چو سوخت از غم دل دیوانه ام را                   نخواهد سوخت آخر خانه ام را

 

مالک دینــار

برگرفته ازکتاب تذکره الاولیاء

شیخ فریدالدین عطارنیشابوری

 

آمده است روزی مالک درکشتی بود چون به وسط راه و به میان راه رسیدند از او کرایه خواستند گفت:

ندارم .اوراچنان زدند که بیهوش شد زمانی که دوباره به هوش آمد پول طلب کردندگفت:ندارم

دوباره او را کتک زدند و گفتند ((پای تو را می گیریم و به دریا می اندازیم)) ماهیان دریا که پیر را طریقت می شناختند سراز آب به در آوردند و هریک دیناری به دهان مالک دست دراز کرد ودیناری برداشت وبه کشتی ران داد چون آن ها چنین وضعیتی را مشاهده کردند به پای او افتادند و او پای از کشتی بیرون نهاد و بر روی آب برفت و ناپدید شد بدین سبب نام او مالک دینار شد .

سبب توبه کردن او این چنین بود که در مسجد جامع دمشق معتکف شد که آن را معاویه بنا و اوقاف زیادی برآن کرده بود مالک را طمع آن بود که تولیت مسجد را بدست آورد بدین سبب به مدت یک سال در آن مسجد دائم عبادت می کرد و هر که را می دید او را در حال خواندن نماز می دید بعد از یک سال شبی به گشت و گذار و طرب مشغول شد یارانش درآن مجلس بزم بخوابیدند . از ربابی که می زدند آوازی برآمد ( ای مالک چرا توبه نمی کنی ؟ ) چون صدای حضرت حق را شنید حیران وسرگشته به مسجد آمد با خود گفت : یک سال خدا را به ریا و نفاق می پرستم بهتر آن نیست که به اخلاص عبادت کنم آن شب با دلی صاف عبادت کرد فردا مردم به مسجد آمدند وتصمیم برآن گرفتند متولی برای مسجدانتخاب کنند همه جمع مالک را انتخاب کردند. پس به مالک گفتند: ما به شفاعت تو آمده ایم تا تولیت مسجد را قبول کنی مالک گفت : الهی یک سال تو را به ریا عبادت کردم هیچ کس در من ننگریست اکنون که دل به تو دادم ویقین بدست آوردم کع تولیت نمی خواهم بیست نفر فرستادی تا این کار را به گردن بیندازند؟به عزت تو که نخواهم و از آن پس از مسجد بیرون آمد و روی در کار نهاد.

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم آبان 1388ساعت 13:6  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

نمایشگاه کتاب

 

به مناسبت هفته کتاب برگزار می شود

به مناسبت هفته کتاب نمایشگاه بزرگ کتاب مختص دانش آموزان ابتدایی در سالن مطالعه کانون فرهنگی تربیتی شهید احمد زاده واحد برادران آمل برگزار می گردد.

تاریخ برگزاری از ۱۸/۸/۸۸لغایت ۲۸/۸/۸۸

هر روزه از ساعت ۳۰/۸ لغایت۱۷

کانون فرهنگی تربیتی شهید احمدزاده واحد برادران آمل

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه هجدهم آبان 1388ساعت 9:22  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

میلاد نور هشتم

 

میلاد باسعادت امام رضا ع مبارک باد

 مراسم جشن با شکوهی با حضور مسئولین و دانش آموزانی که نامشان متبرک به نام رضا است در سالن آمفی تئاتر کانون شهید احمدزاده برادران برگزار  می گردد

تاریخ: ۷/۸/۱۳۸۸  از ساعت ۹الی۱۱صبح

کانون فرهنگی تربیتی شهید احمدزاده برادران آمل

 

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم آبان 1388ساعت 12:56  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

میلاد نور

میلاد امام رضا ع مبارک باد

۸/۸/۱۳۸۸

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم مهر 1388ساعت 12:40  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

روز ملی شعر و ادب

                          

 نقش و کارکرد شعر

 

                  به مناسبت بیست و هفتم شهریور- روز ملی شعر و ادب

                                                                     

         در میان ملل گوناگون ،هنرهای مختلف و متفاوتی مورد پسند و اقبال واقع گشته و به    برگ و بار نشست و یا بنا بر دلایلی به بوته فراموشی  سپرده شده اند اما در میان همین ملت ها  یک نوع هنری خاص به جهت شرایط محیط ، امکانات، حمایت ها ،جهان بینی ها و ایدئولوژی و...از بر جستگی خاصی برخوردار گشته و هنر غالب آن ملت و سرزمین تلقی می گردد.

          از میان هنرهای هفت گانه ،بنا بر ملاحظات فرهنگی، اجتماعی ،سیاسی ایدئولوژیکی و انواع روان شناسی ها ،شعر به عنوان هنر برتر ایرانی عمر و عمقی شایان توجه دارد و هرگز با تورق تاریخ و تغیر ذائقه ی عصر و نسل ،مقبولیت خویش را از دست نداده است.

      بیان چنین عبارتی به معنی نفی هنر شعر و سخنوری ملت های دیگر نیست زیرا شعر« سحر حلالی» است  که همه ی ذوق های سلیم و احساسات پاک را به خویش می کشاند و مرز و میزان نمی شناسد هدف ما نشان دادن برجستگی یک نوع هنری در جغرافیایی خاص است مثل نمایشنامه نویسی در تمدن یونانی ،معماری در رم ، رسامی و پیکر تراشی در دوران رنسانس ، شعر درایران و....

      این هنر برتر ورسانه ی فراگیر و چند رسالتی (در روزگار کمبود رسانه ها )فقط ابزار تفریح و سرگرمی و ابراز گاه احساسات شاعرانه نبوده است بلکه محمل اندیشه های عالمانه ، پاسدارفرهنگ ایران و ایرانی و حافظ زبان و وحددت ملی و بومی هم بود و به علت در دسترس بودن و نفوذ در لایه های اجتماعی ،کارکردهای گوناگونی چون آموزش علوم ،عرفان، دین و حکمت، فلسفه، اخلاق ،حماسه و اسطوره، روان شناسی و....را در خود منعکس کرده است.

     در بررسی ادوار تاریخی ،شعر و ادب فارسی مسیر پر فراز و نشیبی را پیمودو قبض و بسط بسیار دیدنی و قابل تاملی را تجربه کرده است، شعر، گاه زمزمه و نجوا بود و گاه فریاد،گاه آیینه ای است مکدر و غبار اندود و گاه  شفاف و انعکاس دهنده ی همه ی ابعاد زندگی ابنای عصر، گاه زمینی است و گاه آسمانی ،گاهی از سوی حاکمان وقت سیلی می خورد و گاه مورد تفقد و نوازش واقع می شود اما هیچ گاه از حرکت و پویه نمی ایستد و در میان غلیظ ترین گرد و غبارهای نا موافق اجتماعی و فرهنگی و سیاسی و... سر راست می کند و... و دقیقا به همین دلایل است که باید آن را هنر برتر ایرانیان بر شمرد.

        کدام ایرانی را می شناسید که از آموزه های شاعران ادب فارسی توشه ای نداشته باشد ؟چه کسی می تواند ادعا کند که هنر ،فرهنگ ، و زوایای پیدا و پنهان زندگی نیاکان ما در سروده های حماسی فردوسی ،عارفانه ها و قلندرانه های مولوی و حافظ و عاشقانه های سعدی و ترانه های پر از پیچ و تاب فلسفی خیام و انتقادات سیف فرغانی و عبید و سروده های وطنی شاعران شهیدی چون فرخی یزدی و اجتماعیات شاعران معاصر تبلور نیافته است ؟

          به همین دلیل مطالعه ی عقبه ی فرهنگی واجتماعی وتاریخی این سرزمین،بدون درنظرگرفتن ملاحظات شاعران راستین(آنانی که دراثرگذرزمان ازصفحه ی تاریخ وجغرافیای ادبی محو نشده اندوتوانسته اندآثاری بدون تاریخ مصرف خلق نموده اند)وتورق دواوین آن ها که محصول همان لحظات ناب وآیینه تمام نمای فعل وانفعالات عرصه های فردی واجتماعی عصرشاعراست،قدری ناقص وناصواب به نظرمی رسد.ودرهمین راستاست که زنده یادجلال آل احمد،ادبیات رادیده بان تاریخ یک ملّت می داند ومی نویسد((ادبیات هرملّت تاریخ راستین آن ملّت است.))

     درروزگارما،اگرچه به علت تکثّررسانه هاواختصاصی شدن حوزه ی علوم وهنرها،شعررسالت چند سویه ی خود راازدست داد وبه باوربرخی در حد یک صنعت صرف نزول کرده است اما فرهنگ و جامعه ی ایرانی هنوز این باور را نپذیرفته است .هنوز شعر می تواند آب زلالی باشد در گرمای تابستانی کویر و چتر و چراغی در شب های بارانی و بی ستارگی.

       اگر چه در ادبیات جهان از ارسطو و افلاطون و در ادب فارسی از شمس قیس رازی گرفته تا کنون تعاریفی متعدد و گاه متفاوتی از شعر و انواع آن به یادگار مانده است اما باید اذعان کرد شعر مرغ زیرکی است که هرگز در قفس تعریف و معنی نمی گنجد و تازه همین تعاریف متعدد، گواه روشنی بر تعریف ناپذیری این وجه هنری است.

       اشتراک نظرها در خاستگاه شعر از اشتراک در معنی و انواع آن بیشتر و جالب تر است پل الوار ،شاعر فرانسوی نخستین مصراع آن را هدیه خدایان می داند و بیش از او و با نگاهی رندانه، حافظ ،شعر را محصول دست دادن حال  و شعف درون می داند و می سراید

     کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد    یک نکته ازین معنی گفتیم و همین باشد

           در روزگار ما هم مهدی اخوان ثالث   ،شعر را محصول لحظات نابی می داند که در سایه پرتو شعور نبوت حاصل می گردد.

       بی شک هدف اخوان از ارائه ی چنین تعریفی به لحاظ زمانی ،وقتی است که شاعر فرمان بنویس را دریافت می کند و شعر واقعی محصول همین لحظات ناب و کمیابی است که احساس، عاطفه، تخیل ، زبان و «فیض روح القدس»در ناکجایی به هم می رسند  و آن زایمان درد ناکانه اما شیرین اتفاق می افتد.

      رابطه شعر و شاعر رابطه ی والد و ولد است گاه شاد و گاهی شکننده ،گاه خردگرایانه و گاه رمانتیک ،گاه فریاد و گاهی زمزمه،گاهی تازیانه وشلاق و گاه لطیف و نوازشگر و دایه وار و....واین البته با نظریه «مرگ مولف»رولان بارت مغایرتی ندارد

      یکی دیگر از کارکردهای غیر قابل انکار شعر فارسی، همراهی و هم رکابی با  تحولات اجتماعی، و فکری و فلسفی ای است که در لحظه لحظه و جای جای این سرزمین و حتی وطن ادبی گذشته است ویکتور هوگو معتقد است «قاطع ترین نتیجه ی مستقیم یک انقلاب سیاسی ،یک انقلاب ادبی است».

      خیزش و ظهور شاعران حماسه سرا در ظرف زمانی مخصوص از خطه ی خراسان (اسدی ،دقیقی و فردوسی بزرگ)و هم چنین ظهور شاعران اجتماعی و سیاسی عصر مشروطه و سرایش شعر های ،انقلابی و ایدئولوژیک در جریان و بعد از انقلاب اسلامی معلول همین جریان های اجتماعی است.

       در شعر و ادب راستین و متعهد ایرانی ،نفی و اثبات و ستایش و نکوهش دوروی یک سکه است . نفی خود کامگی ،فساد، طغیان علیه گردن کشان ،نکوهش ناراستی و دنیا زدگی و.....و ستایش اخلاقیات،جوانمردی و عدل و انصاف ، کراملات انسانی ،خرد گرایی،صلح و راستی و روشنایی و....

       نکته ی مهم دیگری که در شعر و ادب فارسی موجود است و متاسفانه به عنوان یک پروژه ی قابل عملیاتی شدن و مفید ،مغفول مانده،بعد درمانگری شعر و ادب است ،همان چیزی که در روانکاوی « شعر درمانی» نامیده می شود.

          شاعران با بکار گیری قوا ی خرد و خیال به تسکین درد ازلی –ابدی عشق و نوستالوژی بشر پرداخته و تسکین دهنده ی آلامی گشته اند که احیانا تشخیص و داروی آن در هیچ درمانگاهی یافت نمی شود.

        شعر درمانی به عنوان یک رشته ی موثر درمانی در روانکاوی ،شاید عمری طولانی نداشته باشد اما سابقه ی حضور چنین تفکری به هزاره های دور بر می گردد ،به عنوان مثال یکی از قدیمی ترین اشعار قاره اروپا شعری است که به « آپالو » ،الهه ی شعر و طب تقدیم شده است .

        آنجاکه شعردرست سروده،خوانده ودرک ودریافت شود،وباخون مخاطب درآمیزدحتی اگربیت یامصراعی باشد،دم مسیحایی است وکارکرداعجازگونه ای دارد.

       بارهادیده وشنیده شدکه گاه بیتی انسان راگرم می کند،می خنداند،شوک می دهد،غبارغلیظ کدورت رامی زداید،شخص رابرعلیه خودش می شوراند،دستش رامی گیرد،اورابه اول جاده می آورد وراه رانشانش می دهد.مگرازیک چیز،شخص یاشی درمانگرغیرازموارد مذکورچه انتظاری می رود؟

     مهم ترین دلیل درمانگرانه ی شعراین است که اولاًارتباطی است کلامی،مؤدبانه وهمراه بااحساسات پاک انسانی که مؤثروماندگارخواهدبود ،ثانیاً مخاطبی که درمان جواست،مستقیماًخودرامصداق امر و نهی و چاره گزینی شاعرنمی داندکه این حرف هارابانظرخاصی ومخصوص اوبرزبان می آورد،  ودلیل سوم این که به علت غیبت شاعردرمسیرصحنه ی درمانگری،غرض ومرضی به ذهن متبادرنمی شود. ومقاومتی  درپذیرش وجودندارد.

    به مثال زیر توجه کنید:

              پیش چشمت داشتی شیشه کبود                  زین جهت دنیاکبودت می نمود

    این بیت« مولانا» درمانگر بسیاری ازبیماری های روحی وروانی است،بیتی است،زمان ومکان ومصداق ناپذیرامادرهمه جاوبرای هرکسی که مبتلاست می تواند،راهی رانشان دهد،دربیت هم به جهت رعایت ادب وهم ناپیدایی مصداق وبی غرضی شاعر،یک رشته ی نامرئی پذیرش وجوددارد.

ویا این قطعه از سعدی شیرازی

چو دخلت نیست خرج آهسته تر کن                 که  می خوانند  ملاحان  سرودی

اگر  باران  به  کوهستان  نبارد                       به سالی دجله گردد خشک رودی

 

       در بیت بالا با یک مثال عینی و ابژه،روش امرار معاش با اقتصاد کلام ،موزون ،قابل درک و ...بیان شده است و بی شک پتانسیلی بیش  از یک عبارت منثور و آمرانه و انتزاعی دارد و هزاران نمونه ومثال روشن تر دیگر که در دواوین شاعران مندرج است که متاسفانه نه در دانشگاه و نه در محافل علمی به این وجه شعر پرداخته نمی شود.

       معتقدم برای تاثیر بیشر و بهره گیری از انرژی درمانی آثار ادبی باید معنا گرایی در اولویت باز خوانی  متون نظم ونثر قرار گیرد و یا در مراکز آموزشی و دانشگاه ،به موازات بررسی های سبکی، واژه شناسی ،آرایه های ادبی، نکات دستوری و....بعد معنایی مورد توجه بیشتری واقع گردد زیرا که بعد درمانی یک اثر باکاوش و دریافت معنایی آن امکان پذیر خواهد بود

    باگرامی داشت روزشعروادب فارسی،به روان همه ی شاعران وادیبانی که درگذرگاه تاریک تاریخ ،چراغی ازحس وعشق ودانایی ودرمانگری برافروخته اند،درودمی فرستیم.امیداست بخش های مغفول مانده ی شعروادب فارسی مثل((شعردرمانی))باجدّیّت واهتمام آکادمیکی بازخوانی وتعریف واستفاده شود.                                  

کانون فرهنگی تربیتی شهید احمدزاده واحد برادران آمل

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم شهریور 1388ساعت 11:36  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

عالم ربانی

+ نوشته شده در  پنجشنبه سی و یکم اردیبهشت 1388ساعت 7:28  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

بزرگداشت شهید

دوم خرداد سالروز شهادت معلم شهید امیر حامد احمدزاده گرامی باد

به مناسبت سالروز شهادت معلم شهید امیر حامد احمدزاده مراسمی در روز شنبه دوم خرداد از ساعت ۱۰.۳۰الی ۱۲ صبح در آستانه مبارک امام زاده ابراهیم شهرستان آمل بر سر مزار آن شهید ُ از سوی کانونهای فرهنگی تربیتی شهید احمدزاده برادران و خواهران آمل برگزار می گردد .

کانونها ی فرهنگی تربیتی شهید احمدزاده برادران و خواهران شهرستان آمل

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388ساعت 7:51  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

شهادت استاد

یاد باد آنکه مرا یاد آموخت

12 اردیبهشت سالروز شهادت استاد علامه مرتضی

مطهری و هفته گرامیداشت مقام معلم  بر سنگربانان

 تعلیم و تربیت گرامی باد

 

کانون فرهنگی تربیتی شهید احمدزاده

 

واحد برادران آمل

 

تلفن ۲۲۲۲۸۲۸

+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم اردیبهشت 1388ساعت 11:8  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

شعر تقدیم به معلم

ای تمام فصل های تو بهار                با گل و آیینه و دل آشنا

مهربا نیهای تو صدها کتاب              دست هایت جان پناه غنچه ها

آمدی با آیه آیه روشنی                     دوستی با جمله ای آغاز شد

ناگهان در سایه سار لطف تو             بال هایت تشنه پرواز شد

از نگاهت آفتابی بیکران                  ناگهان در سینه تابیدن گرفت

آسمانم این همه آبی نبود                  با اشارات تو باریدن گرفت

روی لبهای تو سیب خنده بود           سیبهایی شسته و همرنگ بود

اشک شوق چشم تودر چشم مکن      رقص ماهی در ته تنگ بلور

سبز سبز سبز سبز سبز سبز           سرو یادت در غزل زاران من

سرخ سرخ سرخ سرخ سرخ سرخ   لاله عشقت میان جان من

باز هم طرحی بزن بر بوم جان       ای تو نقاش کبوتر آفرین

کوچه دل را چراغانی نما              با عبارتهای ناب و دلنشین

اولین دانسته ام نام خداست            یاد تو مضراب ساز دیگرم

نام تو در صفحه دل باقی است       گم شود گر رد پا و دفترم

 

کانون فرهنگی تربیتی شهید احمدزاده

 

واحد برادران آمل

+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم اردیبهشت 1388ساعت 11:1  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

هفته معلم

به مناسبت گرامیداشت هفته معلم برگزار می شود

کانون فرهنگی تربیتی شهید احمدزاده برادران آمل به مناسبت هفته معلم جنگ تربیت شامل

اجرای نمایش ُ سرودُ مسابقه و اهداء جوایز را در سالن امفی تئاتر کانون برگزار می کند

زمان ۱۲/۲/۸۸ لغایت ۱۷/۲/۸۸  صبح و عصر 

آدرس : آمل خیابان شهید بهشتی ( چاکسر) اول اسپیاری روبروی استخر شنای تربیت بدنی

کانون فرهنگی تربیتی شهید احمدزاده واحد برادران آمل

+ نوشته شده در  دوشنبه هفتم اردیبهشت 1388ساعت 12:39  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

امیر کبیر در 20دی

به مناسبت يكصدوپنجاه و هفتمين سالگشت شهادت اسطوره ی خواستن وتوانستن

                             اميركبير،اقدامات و راز قطع رگ دست رشيدش 

          اميركبير،ستاره‌ي تابناكي بود كه بعد از سال ها انتظار، در شب سياه و طولاني عهد قجري در آسمان ايران زمين پدیدار گشت. و در دوران كوتاه صدارتش (3 سال و يك ماه و 27 روز)  تمام توانش را جهت توسعه و آباداني وطن به كار بست و در بيستم دي‌ماه 1230(ه.ش)هم چون خسك وزير، مظلومانه و تنها، با تيغ تيز توطئه به شهادت رسيد و حسرت عدم حضورش را براي هميشه در سويداي تاريخ ايران زمين منقّش ساخت.

         اميركبير زماني به صدارت رسيدو برای نخستین بار فعل"خواستن و توانستن"را عمیقانه ودر ابعاد وسیع عملیاتی ساخت كه جامعه‌ي ايران به لحاظ بي‌قانوني و  هرج ومرج در جميع جهات به جنگلی ماننده بود و اشراف‌زادگان و درباريان قاجار غرق در اقيانوس جهالت و بي‌كفايتي  و مست و مخمور از پياله‌هاي پياپي بودند و استعمار وايادي آنها مشغول چپاول اين ملت و مرز و بوم وبدنه ی جامعه در منتهای مذلت ومسکنت جسم می فرسودند و جان به شوره می نشاندند درست نقطه ی مقابل، اورپائيان  تمام همّت خود را در جهت توليد و ترقّي و رقابت به كار بسته و از صنايع داخلي و توليدكنندگان حمايت مي‌كردند و در توسعه ی همه جانبه خویش بر شانه ی غولانی چون   نیچه، اديسون، ولتر، هگل، كانت و   تکیه زده و مجال را براي روشنفكران و نخبگان آماده كرده بودند،در ايران روزگار اميركبير چنان که در مکتوباتش مندرج است،حتي يك نفر ايراني امين كه به زبان فرانسوي، انگليسي يا روسي تسلّط داشته باشد و بتواند حداقل در مواضع دیپلماتيك، صادرات و واردات و غيره حرف ملّت خويش را برساند و از دسيسه‌هاي استعمار پرده بردارد، وجود نداشت.

       در چنين فضايي كه همه‌ي چرخ‌هاي توليد و توسعه پنجر بود و بازار سرسپردگان  و رمالان و فال‌نويسان داغ‌داغ، اميركبير وارد عرصه شد؛ با ياران امين و هم‌فكري به عدد كمتر از ياران غار.

       آنچه از اقارير مورخان و عناصر فعال داخلي و خارجي در عصر ناصري و بعدازآن برمي‌آيد اميركبير در هوش، نستوهی، اقتدار، كارداني، وطن‌پرستي، تديّن ،تدبير ،اعتقاد به تعالي ايران و ايراني،خلع يد استعمار و طرح تئوري‌هاي مترقيانه‌ي توسعه‌ي پايدار يگانه‌ي روگاز خويش بود. مثلاً كلنل شيل، وزير مختار انگليس زمان ناصرالدين شاه در طهارت نفس امیر مي‌نويسد: «پول‌پرستي كه خوي ايرانيان است در وجود امير بي‌اثر است و به عشوه و رشوه‌ي كسي فريفته نمي‌شود. »(عباس رمضانی،ص137)

       و يا رابرت واستون، منشي سفارت انگليس و نويسنده‌ي‌ كتاب «تاريخ ايران از آغاز قرن نوزدهم تا 1858» مي‌نويسد: «اگر ميرزا تقي‌خان مي‌ماند و انديشه‌هاي خود را به انجام مي‌رساند، بدون ترديد در زمره‌ي كساني شمرده مي‌شد كه به عقيده‌ي برخي از سوي خدا به رسالت تاريخي برگزيده گشته‌اند.»(علی رضاقلی،ص 113)   

  دامنه و عمق اقدامات اميركبير چنان بود كه بايد آن را انقلاب ناميد نه اصلاح . او با چشمي مركّب و اراده‌اي خم نشونده كه مخصوص نوابغ و منجيان تاريخ و ملّت است حركت بنيادينی را از شش جهت براي تغيير و توسعه‌ي ساختارهاي فرهنگي، سياسي، اجتماعي، اقتصادي، نظامي، بهداشتي، ديپلماسي و ... آغاز كرد.

      قطار اصلاحات امیر کبیر با چند صد واگن و به منظور توسعه ی همه جانبه به راه افتاد  و در اين مسير پر از چاه و چاله‌اي كه به دست استعمار و سفلگان و معاندان داخلي حفر مي‌شد، هم بر جهل مردم و غرور كاذب حاكمانشان گريست، هم فرياد برآورد، هم دخالت، هدايت و نظارت كرد و در پايان جانش را در پاي پرچم بلند و برافراشته‌ي انديشه‌هاي مترقيانه‌اش اهدا كرد.

      ميرزاتقي‌خان كه الحق اميركبير زيبنده‌ي نام اوست از اعماق وجود، پاشنه‌هاي آشیل اين مملكت را شناخت و مردانه براي انقراض نهادهاي قبيله‌اي،شبان رمگي و حكيم فانوسي كه قرن‌ها در خون و جان جامعه ريشه دوانده بود، كمر همّت بست. او خواست علم و عمل و عقلانيّت را در جميع جهاتش حاكم سازد، اما دريغ كه بر شاخ نشستگان، بن را بريده و دوباره كشور را به قهقهراي فرهنگي و دالان‌هاي هزارتوي توسعه نيافتگي و امتيازدهي كشاندندو سفلگانی چون آقا خان نوری ها را به صدارت نشاندند.

       شعار اميركبير «حضور افراد قابل و عاقل» بر سركارها بود. و صد البته كه روزگار  اميركبير، روزگار قحط ‌الرجالي امين و آگاه و دشمن‌شناس هم بود.

         حذف مناصب بدون كار، حذف و مبارزه‌ي عملي با القاب و عناوين، حفظ و احياي آثار باستاني، توسعه‌ي صنعت، تنظيم امور مالياتي، تأمين حقوق اقليت‌هاي مذهبي، مبارزه‌ي جدّي با رشوه و ارتشا، استخراج معادن، ساخت كارخانه‌هاي شكرريزي، قندسازي، نخ‌ريسي، حريربافي، چلواربافي، كاغذسازي، چینی سازی،بلورسازي، تأسيس بيمارستان، هدايت و حمايت مشاغل توليدی، جمع‌آوري گدايان ، تأسيس دارالفنون به عنوان نخستين مدرسه‌ي جديد در ايران، راه‌اندازي روزنامه‌ي وقايع اتّفاقيه  ، قطع حقوق مفت خوران ، ایجاد پست خانه ، ايجاد عدالت‌خانه ، ساخت كارخانه‌ي مهمات‌سازي، تقويت و سامان‌دهي ارتش، ايجاد نيروي دريايي، تأمين خدمات شهري و مدني، چاپ كتاب و از همه مهم‌تر ايجاد روحيه‌ي كار و احياي غرور ملي و استقلال‌خواهي و محوريت قانون از جمله ی اقدامات او بود .

       عامل استعمار كه با چشم‌انداز اقدامات اميركبير را زير نظر داشت در سودمندي اين عملكردها در صورت نهادينه شدن آن مي‌نويسد: «ميرزاتقي‌خان بر آن شد كه نيكبختي مادّي مردم را فراهم كند و تمايلات نكوهيده‌ي آنان را مهار سازد. اين وزير هدفي از آن هم عالي‌تر داشت هر آينه تدابيرش استمرار مي‌يافت در اخلاق و كردار ايرانيان تغييري اساسي و ريشه‌دار  پدید مي‌آمد.»(محمود حکیمی،ص240)

       اميركبير به فراست دريافت كه يكي از مهم‌ترين مجاري و معابر توسعه‌ي جامعه، اعتلاي فرهنگي و محوريت قانون است و الّا توسعه‌ي تكنولوژيكي صرف، باعث توسعه‌ي پايدار نمي‌شود، به همين دليل به عنوان پيش‌نياز توسعه‌ي همه جانبه، به

توسعه‌ي فرهنگي و آگاه‌سازي همه‌ي افراد جامعه مي‌انديشيد. چاپ كتاب، راه‌اندازي روزنامه‌ي وقايع اتفاقيّه و تأسيس دارالفنون ريشه در همين اقدامات بنيادين فرهنگي اميركبير دارد.

      وسواس امير در انتخاب افراد قابل و عاقل به حدّي بود كه در مورد گردانندگان مدرسه‌ي دارالفنون به شاه مي‌نويسد: «در امر مدرسه دقّت زياد لازم است، آدم خيلي معقول و متشخص مي‌خواهد كه سررشته از هر چيز فرهنگي و ايراني داشته باشد.»(علی رضاقلی،ص116)

       از اين بيان امير درمي‌يابيم كه او نه تنها به دنبال غرب زده كردن ايران نبود بلكه به دنبال بومي‌سازي علوم و مصادره‌ي مطلوب عوامل توسعه‌ي در ايران بود.

      اميركبير براي ارتقاي آگاهي رجال از تحولات اجتماعي ايران و جهان مقرر كرده بود كه« هر كس 200 تومان در سال حقوق ديواني دارد به دوتومان مشترك روزنامه شود و همه‌ي رجال و كدخدايان را ثبت نام كرده بود. تا از اين طريق بر سطح آگاهي‌هاي خود بيفزايند.»(علی رضاقلی،صص128و129)

       در كار اميركبير استثنايي وجود نداشت، شاه و گدا در پژوه‌ي اصلاحات و اقدامات عدل‌گرايانه‌اش يكسان بودند، «او با عمل بي‌پرواي خود در كم كردن حقوق و مواجب افراد، همه را دشمن خود ساخته است.»(محمود حکیمی،به نقل از وزیر مختار انگلیس،ص169)

      براي نمونه حقوق بالاترين مقام حكومتي يعني ناصرالدين‌شاه را به دو هزار تومان تقليل داد و اين در حالي است كه حقوق پدرش 60 هزار تومان بود.(علی رضا قلی،ص 132)

همچنين اميركبير به مفت‌خوري‌هاي حاج ميرزاآغاسي كه سالي 600 هزارتومان از خزانه‌ي ممكلت را به قوم خويش اختصاص داده بود، پايان داد.  اميركبير در قبال آن همه خدمات توان‌فرسا، براي خود سهمي تعيين نكرده بود و به تعبير رابرت واستون «نصيب خود را همان وظيفه مقدّس مي‌دانست و »(محمود حکیمی،ص 239) اين در حالي است كه پس از قتل او، آقاخان‌نوري كه با تزوير و ناجوانمردي بر صندلي صدارت تكيه زده بود. حقوق سالانه‌ي چهل و دو هزارتوماني دريافت مي‌كرد.

     ضريب امنيت شغلي، اجتماعي و مدني در اثر سياست‌هاي امير بالا رفته ، و در روزگار صدارتش نهادينه گشته بود.و آرامشي در جامعه پديدار ساخت. در سلامت و ضريب بالاي امنيت روزگار صدراتش، مورخين جمله‌ي معروفي دارند و آن ،اين كه «در زمان اميركبير هيچ آفريده‌اي را قدرت بي‌اندامي نبود»(علی رضاقلی،ص137) جواب اميركبير به حاكم لرستان كه مي‌گفت: «من مي‌خواهم مملكتي كه من صدراعظمش هستم آن قدر امن و امان باشد كه گرگي وجود نداشته باشد»(محمود حکیمی،ص97) مبيّن وجود همين نظم و امنيت و يا حداقل آرزوي اوبود.   

 در حالي كه در روزگار حاج ميرزاآغاسي، مردم از دست گاوميش حاج ميرزا به ستوده آمده بودند و كسي را ياراي اعتراض نبود.(علی رضاقلی،ص137)

       دارالفنون كه نخستين مدرسه‌ي جديد در ايران بود. نقطه‌ي عطفي در تاريخ تحولات و رشد و توسعه‌ي ايران است به طوري كه بعدها، تحصيل‌كردگان همين مدرسه سر رشته امور در علوم مختلف را به دست گرفتند. در فرهنگ معين در مورد اين مدرسه آمده است. «دارالفنون مدرسه‌اي كه در تهران به اهتمام ميرزاتقي‌خان اميركبير در خيابان ناصرخسرو داير گرديد ساختمان مدرسه چند سال طول كشيد و عاقبت در سال 1268 ه.ق موجبات افتتاح آن فراهم شد ولي در آن زمان ميرزاتقي‌خان در فين كاشان به حال تبعيد مي‌زيست. در اين مدرسه كه دانشگاهي كوچك بود ، زبان و ادبيّات فرانسه، طب، علوم‌طبيعي، مهندسي، رياضي، موسيقي و فنون نظامي تدريس مي‌شد و »

     بي‌ترديد اميركبير در ميان سلسله جبال صدارت بيشگان ايران تا انقلاب اسلامي همانند دماوند است، استوار، نستوه، با ويژگي‌هاي منحصر به فرد و غيرقابل رقابت، هم در حوزه‌ي تئوريك و نظر و هم در پراتيك و عمل و هم وسعت اقدامات .

       اگر دست‌هاي پليد رقباي نادان ، غرور و حماقت مهدعليا ، پستي و مستي و نمك‌نشناسي ناصرالدين‌شاه ، تحريك و سنگ‌اندازي استعمار انگليس و روس و كوتاه فكري و جهل عمومي نبود، و رگ دستاني كه خشت برخشت مي‌نهاد و قصر ترقّي ايران را بالا مي برد و قلعه‌هايي مي‌ساخت كه هجمه‌ي اقتصادي، سياسي، فرهنگي و نظامي هيچ دشمني كارگر نشود، قطع نمي‌شد، امروز شاهد ايرانی آبادان‌تر با نهادهاي مدنی مترقي‌تري بوديم و  ...

       نخبه‌كشي اگرچه رسم ديرين حاكمان و شاهان نالايق بود اما در مورد اميركبير ناجوانمردانه‌ بود و نابهنگام.چرا كه نه پيمانه‌ي عمرش لبريز شد و نه روزگار صدارتش به پايان رسيد و نه لذّت تام و تمام اقدامات خويش را، آن گونه كه در سر مي‌پروراند، چشيده بود.  مي‌گويند اميركبير پس از مشاهده‌ي فرمان قتل خويش گفت: «همين قدر بدان كه اين پادشاه نادان مملكت ايران را از دست خواهد داد»(یاد ایام،ص373)

       شيوه‌ي كشتن امير و قطع رگ دست او دو پيام مهمّ وعبرت آموز دارد.  نخست اين كه دست‌هايي كه براي به زانو درآوردن استعمار به كار مي‌افتد و بنيان آباداني كشوري را مي‌گذارد ودر گذرگاه شبي ديجور، چراغي بر مي‌افروزد  و بت بد خواهان را مي‌شكند وبر خرافات خط بطلان می کشد ونقشه ی توسعه را ترسیم می کند و پنجره های دانایی و بیداری ملتی را می گشاید، مطلوب استعمار نيست. و دیگراین که نشانی است از مردم و حاكميت نمك‌نشاس .

      فكر مي‌كنیم براي جنازه‌ي اميركبير كه در ايران نيست بايد فكري كرد قبل از اين كه كسي، يا كشوري دوباره مدعي شود.

انجمن ادبی کانون فرهنگی تربیتی شهید احمدزاده برادران آمل  دیماه ۸۷

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دهم دی 1387ساعت 9:24  توسط کانون شهید احمدزاده برادران آمل  | 

مطالب قدیمی‌تر